yumurta..

kendimi bulmalıyım artık. saklandığım yerden çıkmalıyım. kanatlarımı çırpamayacak kadar sıkışmış hissediyorum kendimi. oysa bir fotoğraf bile sabit değildir bu kadar. gizli bir hareket vardır onda bile. yavaş yavaş ısıya dönüşüyor bir sürtünme omuzlarımda. dışarıda çatlayan bir şey var. güneşin doğuşuna küsebilir mi bir gece? dışarısı olduğu gibi sızıyor şimdi içeriye. bir kabuk değişiyor.
gece yine aynı gece. ve ben biraz daha uçabilirim belki. yorulunca çatlamaya hazır bir kabuğa sığınırım. belki yine bulurum kendimi. ne derin bir uçurum sırtımı yasladığım şu güç. kendi akışı içinde ne kadar da huzur dolu evren. ve uyum bir iddia değil orada. akıntıya kapılmış matematiksel birer sabit değil ki her şey. suyun kendisi bir evren.
bulduğum yerde yitiriyorum kendimi. ben kendimi hiç bulmadım ki. bir an'ı seçip bir anı olmadım ki. bir çağrı ile başladı her şey ve geçtigim her yer taze bir çatlak gibi dallandı budaklandı. bölündükçe çoğaldım ben. her yolda farklı bir parçam yolcuydu.
dönüşüm gerçekleşmişti. fakat tam da sis dağılırken, bir güç sertleşerek çevirmişti etrafımı. sıkılgan bir varlıktı şu madde dediğimiz. tatmin olmazdı. varlığı değişimdi. değişmezse olmazdı. bir yumurtadan daha büyük şimdi evrenim ve ben yine sıkışmak üzereyim.