mezarlık...

gecenin sessizliğinde, rüzgar kurumuş yaprakları kovalarken asfalt bir yolun üzerinde, onların evrensel şarkılarını dinliyordum ben. tam da gözlerim bir yıldıza sabitlenmiş iç geçiriyordum ki göz kırptı o yıldız bana. aniden durdu o şarkı. yapraklar şöyle bir dönüp rüzgara; hadi! dedi. ne kadar da aşağıda şimdi o yitik parlaklık. bir asfalta kazınmış şarkı mı şimdi o? bir balın akışı gibi dansediyor her şey. yavaş! daha yavaş! bitmesin bu şarkı!
hep bir nakarat olurdu bu şarkıda. ve hep sıkıcı bir farkındalık gizlenirdi orada. yavaş! daha yavaş! bir itmenin gücünü hissedebilirsin o zaman. bir adım sonrası ve bir adım öncesi uçurumdur bu yolda. uçmaktan başka seçeneğin var mı? kırılmasını bekmemektense o ince çizginin, nakaratını silip yeniden yazmak daha doğru olmaz mı bu şarkıyı?
rüzgar eski bir dosttur bu şarkıda. ve yıldız çoktan sönmüştür... yapraklar kuruyunca düşmüştür yola. şarkı asıl şimdi başlamıştır... bir adım sonrası ve bir adım öncesi uçurumdur bu yolda ve incecik bir sızıntı yol alır bu uçurumda. şimdi bir balın akışına tutunarak söylüyorum şarkımı. yavaş! daha yavaş!
karanlık; silinen bir şarkısı evrenin. hüzün her zaman olacak onda. her şey onda gizlenecek. yavaş! daha yavaş! dinle! ezgili bir ölüm söylüyor şarkısını bu yolda. bak! ışıl ışıl bir mezarlık şu gece. ve gör! yıldızlar gömülüyor sessizce. hadi kapat gözlerini! saklan sen de!...