düşünen adam...

kımıldamadan duracaktım aslında ben. ama öyle komikti ki olanlar. bir kaşıntı hissettim bedenimde. elimi çenemde tutamıyordum. çenem kırılsaydı da gülmeseydim. hahaha... hala da gülüyorum. günden güne hissizleştiğimi hissediyorum. gülebiliyorum artık katıla katıla. karnımda kelebekler uçmuyor artık. düşünce balonum çoktan sönmüş. karikatürize oluyorum...
tembel bir zamanı yaşıyorum ben. durduğu oluyor bazen. bekliyorum... bekliyorum... ama olmuyor işte. bu savaşı kaybettim ben. ufacık bir hareketle çatladım. kırıldım. peki neyi beklemeliydim? hahaha... gülüyorum işte. bir kurşun bir kafatasını delip geçerken, yani zaman tam da durmuşken kımıldadı dudaklarım. ne kadar da seksi idi bu hareketim. peh... ben aslında kımıldamadan duracaktım. onlar güldürdü beni.
rüzgara gömülüyordum ufalandıkça. düşünce kırıntılarıyla esiyordu rüzgar. ben bir heykel olsaydım hiç güler miydim öyle? ama oldu işte. ben öfke nedir bilmezdim. her şey bir gülücükle başladı. büyüdü... büyüdü... bir korkuya dönüştü. ben hep yağmur altındaydım. buna alışıktım. bir damla göz yaşı güldürdü beni. çatlaklarımda bir sızı gibi dolanıyordu bir nehir. ben kaşınıyordum. ben hiç bilmezdim gülmeyi. öğreniyordum.
unutmak için değil miydi bütün olanlar? ya ben neden gülüyordum? ben sadece kımıldamaktan korkuyordum. ben hep duruyordum. özlüyordum burada olmamayı. gittim... özleyemiyorum şimdi orada olmayı. hissizleştim ben. söylemiştim bunu size. ama siz inanmadınız bana. oysa ben kımıldamadan durabilirdim sonsuza dek. öyle güldürdünüz ki beni korktum.
artık içerideyim. güvende olduğumu hissetmem için ellerinden geleni yapıyorlar. hissedebiliyorum artık bir darbenin morluğunu. az şey mi? bir gülüş nelere maloldu. sırada bir çığlık mı var? erimiş gözlerime yansıyan şu koca dünyada nasıl durabilirim hiç kımıldamadan? şimdi bunu öğretiyorlar bana. çok garip. ben ki buraya hiç gelmezdim eğer beni güldürmeselerdi. kımıldamazdım hiç gıdıklamasalardı. ben nasıl yeniden öğrenebilirdim, zaten bildiğim o şeyi unutmasaydım.
öğreniyoruz. evet. peki unuttuğumuz nedir. bilmiyoruz çünkü çoktan unutmuş oluyoruz. beni değiştiren öğrenmek değil unutmaktı. ben hiç kımıldamazdım gülmeyi öğrenmeseydim. hahaha... tutamadım işte kendimi ve unuttum bir gerçeği. ben bir heykeldim. ama siz güldürdünüz beni...