tak! tak! tak! kim o?

oturduğum yerden kalkıp yürümeye başladığımda nereye gideceğimi bilmeseydim eğer mutlu olabilirdim belki. ya da durabilseydim olduğum yerde. sürekli bir şeyleri aramaktan sıkıldım artık. her şeyin bir tanımı var hayatımda ve hepsi de koca bir sıfırı dolduruyor beynimde. duyduğum sesler, gördüğüm şeyler, kısacası her şey sıkı bir savunmayla karşılaşıyor bana ulaşırken. ve olduğu gibi değil hiçbir şey orada. eksik. sürekli bir direniş var içimde ve hep kazanıyorum. yazık!
kararsızlığa dönüşüyor bütün bir yaşam düşüncelerimle. ne zaman ucundan yakalasam bir gerçeği, çabucak büyüyor gölgesi ve sonsuz bir karanlık oluyor. bir bataklık gibi içine çekiyor beynim düşünceleri. yazık! ben değilim bu. bir çöplük. biriktirdikçe değersizleşiyorum. unutmak istiyorum unutmak istediğimi bile.
buraya yazdığım herhangi bir şey bana ait olabilir mi? ya da kalkıp gidebilir miyim bir özgürlüğe. işte şimdi elimi uzatıyorum bir boşluğa ve sadece gidiyorum. izin vermiyorum parçaların birleşmesine ya da dağılmasına.
bu kadar çabuk döneceğimi düşünmemiştim. bunu düşünmemiş olmam mutlu etti beni ya da öyle sanıyorum. ve belki de hiç bilmiyorum bunun ne demek olduğunu. tam bir saçmalık bu yazı. bana ait tek bir satır bile yok.