sıkıntı..

Derine, daha derine, sonsuz karanlığın içine daldı biri. Sonra sıkıldı, şöyle bir sallayıverdi elini. Çok uzakta belli belirsiz, tepeler göründü önce. Tepelerin ardından bir güneş, hızla yerini aldı gökyüzünde. Yetmedi ışığı ona, tekrar salladı elini, bir daha, sonra bir daha. Onlarca güneşle sapsarı kesildi gökyüzü. Bir de ay koydu ortalarına. Ay eridi, damla damla döküldü yere. Sonra suyu özledi, bulutları çağırdı. Okşadı onları rüzgarla, sularını sağdı. Tepeleri titretti, lavlarla süsledi her yeri. Sıkıldı! Yeni bir gökyüzü yaptı, yıldızlarla bezedi. Altına gri bir deniz koydu. Balıklar zıplayıp yıldızları yedi, ışıl ışıl düştüler suya geri.
-Saat kaç? dedi aşağıda biri.
-5 oldu dedi bir diğeri. Birazdan doğacak güneş ve ben gideceğim diye de ekledi.
O sırada, bir başka merkezinde evrenin, ihtiyar bir yaprak, son kez sarıldı kuru bir dala, usulcacık, bıraktı kendini rüzgara. Yeryüzü sarsılmıştı onunla!
-Seni seviyorum! dedi biri usulca, bir yaprak gibi sarsmak için kendi evrenini.
-Bir taş sevebilir mi? dedi öteki.
-Sevebilir dedi, elbette! Seni sevdiğim kadar hem de!
-Söyleme öyleyse bir daha, beni sevdiğini! Rüzgara bıraktı kendini, başını omuzuna yasladı, gülümsedi.
Ve sıkıldı çok uzaklarda biri, balıklara kızdı. Denizi kuruttu, çöl yaptı. Fırtınalarla savurdu kumlarını. Tozdan bir ayna yaptı. Bir parçasını kırdı, bir ayna daha yaptı, karşısına koydu. Sonra arasına girdi aynaların, yansıdı, yansıdı, her yansımada biraz daha sıkıldı, kızdı! Aynaları kırdı, havada asılı kaldı yansımaları. Kumlardan ordular yaptı, savaştırdı. Kanlarını sarıya boyadı, kum yaptı.
-Gidecek misin? dedi aşağıda biri, tırmanırken gökyüzüne yaşlı, tombul bir güneş.
-Gideceğim! dedi bir diğeri. Gideceğim!
-Gitme! dedi bir sessizlik... Gitme!...
Ve eridi bir güneş, bir buluta takılıp, tepelerin ardında, sıcacık kayıp gitti..