Son nefes

yalnızsındır ve sırf bu yüzden peşindedir her şey.. oysa onlar seni bulmadan sen terkedersin yalnızlığını.. ve izin vermezsin yalnız olan sana aşık olmalarına.. neyin sahte olduğunu bilirsin.. çünkü sahte olan sensindir..

sahte olan yalnizligini terk edemeyisindir..ya da tersine sahte olan yalnizligindan kacman da olabilir...ama asla sen diil..

sadece son nefesinde yalnızdır insan.. gerisi maskeler ardında birer sırdır..

hmm yalnizlik tanimin insanlarin arasinda olmak ya da yaninda olmalari kadar basitse evet dedigin dogrudur..ama yalnizlik kisiden cevreyedir bana gore...ne demek bu dersen, once icinde hissedersin sonra insanlari bu hisse gore yonlendirirsin..insanlarin yaninda olup olmamasina bakmak diildir de kendi yalnizligini bicimlendirip insanlarin maskelerine de artik aldirmayisindir....

Yalnızlık neden bukadar korkulan birşey doğduğumuzdan beri yalnızız aslında.. ve bunun farkındayız. Ama belki bütün gizleri çözecek anahtar 2 kişiden oluşuyor bu kişilerden biri sizsiniz bir diğeri de diğer yanınız , bir başka kişi .. sizden tamamen farklı ama sizinle aynı olan kişi . ve belki sirf bu yüzden yalnizlik bu kadar ağır çünkü biliyorsunuz ki bu dünyanın bütün gizlerini çözmenizi sağlayacak anahtar yanınızda değil ve onu hiç bulamadan bu dünyadan gitmek fikri, tamamlanmış bir öyküye benzer ancak .

cok dogru ve sevimlice aciklamissin cey..katiliorum..her zaman insan yalnizdir ve bunun derecesini belirlemek insanin kendi elindedir..

ask sizinle olsun hep ;7 icimden geldi ;/

Evet yalnızlığın derecesini ayarlamak kesinlikle bize bağlı.Bu çok zor ya.Bazen öyle düşlere dalıyorum ki yada düşüncelere kimse beni çekip çıkartamaz ordan.İnsanlar yanı başımdayken hiçbiriyle konuşamaz oluyorum.Kendimi o kadar uzak hissediyorum ki onlara.Bu duyguya hiç anlam veremedim.Bir çeşit yalnızlık mı?Yoksa bulunduğun yerden başka bir yerde olma arzusu mu?Yoksa hayaller mi tatlı geliyor da yaşadığım yeri reddediyorum?
Bunu ayarlayamıyorum.İnsanlar-en yakın ve uzak dostlarım-bana tavır alıyorlar.Neden?Çünkü ben farkında olmadan onlara tavır aldım.Beni artık sevmiyorlar,istemiyolar gene yalnızım diyorum.Belkide onlar da aynısını düşünüyorlar kafalarında bir yerde benim yaşadıklarımı bilmeden...Belki onlar da aynısını yaşıyorlar...
Ama nedir bu yaşanan peki?Buna isim koyamadım.Var olduğumdan beri yalnız olduğumu-herkesin öyle olduğunu-biliyorum.Bu en yoğun hali mi?Nedir ki??

Herşey bir denge üzerinde kurulmuş bu evrende.Pozitif'in olduğu yerde negatif , iyinin olduğu yerde kötü hep var.Buna göre her bireyin de kendisi için uygun olan birisi var.Bireyler olarak hepimizin bir yaşam enerjisi var bunu kimse reddedemez.Vucuttaki bu elektriğin ( ruh olarak adlandırırsak ) kendisine uygun olanı mutlaka vardır.Birey ömrünü bunu arayarak ömrümüü geçiremeyiz elbette ama sahip olduğumuz enerjiye uygun yapacak düşünecek yaşayacak onlarca şey var.Yanlızlığa kaptırmak kendini insanın enerjisini doruğa çıkaracak şeylerden mahrum olmasına yol açar.Çünkü insan yanlızken sadece yanlızlığı yaşamak ister.Insandır yanlızlığının derecesini belirleyen gene.Yanlızlığa mahkum hisseden kendini belki de bir sonraki level'da olduğu yerde sayacakken diğerleri farklı levellara geçecektir.