Ayyas.Com

(*) şiir değil, alt alta yazılmış cümleler bütünüdür.

İnsanların maskeleri var yüzlerinde,
Maskelerinin arkasından ağlayıp, dışarıdan gülüyorlar...
Maskelerinden aldıkları güçle sertleşiyorlar,
İçlerindeki tüm duyguları yok sayarak...

Hoşlanıyorum...Aşk çok yakında...

Hislerimi ilk defa…
Yeniden başlıyorum;
Hislerimi ilk defa bu kadar yoğun yaşıyorum
Uzun zamanlardan sonra
........
........

En büyük ikinci aşkıma yazdığım bir veda mektubu...

Elveda...
artık hayatında olmayacağım, emin ol
emin ol ki bu son veda...
hoşçakal demeye gerek yok artık biliyorsun
ne gerek var gecenin bir yarısı sayıklamalara
daha acı gerçekler varken hayatımın ilk baharında
.........
.............
.................

memleketim...Ah memleketim!..

biraz çetrefilli yaşamak, biraz zor bu memlekette
simidi,zeytini,havası,suyu parayla...
biraz insafsız insanlar, biraz da yalnız
hele son zamanlarda bayağı bir sinirli...

Ecevit'in vefatı ardından tarafımca yazılmıştır.

Karaoğlan lakabıyla da bilinen Ecevit'e hitaben tarafımdan yazılmış naçizane bir şiir.

antoloji'de yayınladığım şiirim

aşkımı anlatan tek şiir...

yeni şiirlerimden biri

Bunaltılar I. karardı gökyüzü, karardı güneş çok kararlıydı gözlerim, gözlerimle bütünleş ziyan oldu sözlerim, sözlerimle eyleş haydi karart içimi, kemir dişlerinle kemir son kalan enerjimi de, sal boşluklarına evrenin, kötülüğün, karanlık gözlerinin saf süzüşleriyle derinleş! ! !

Birisine bilmiş bilmiş söyledigim bir söz vardı, çok iyi hatırlıyorum o anı. O’na baktım ve dedim ki: “ herşeyin bir başı ve sonu vardır” Adeta kendimi bu sözle vurmuştum. Böbürlenmelerim, can çekişmelerime dönüştü. Acıyı yeni keşfeden biriydim yalnızca.. Yürümeyi öğrenen küçük bir çocuk gibi savunmasız, ve başına kötü şeyler gelmeyeceğini adı gibi bilen bir kara cahil.. Çünkü ben hakettiğim acıyı çekmiştim, daha fazlasını kimse çektiremezdi. Umutlarım öylesine yıkılmıştı ki, bir daha bu kadar kötüsü olamaz diyen, ama acıyı daha yeni tatmış bir canlı duygu bombası işte! Bu sözümün üstünden çok değil, yalnızca bir sene geçti. Ne değişti? Hala, bu kadar acıyı bir daha yaşayamam diyorum. Gelen Gideni Aratıyor, yalnızca ACI...

her zamanki gibi sarhoştum yazdığımda...

..

Ama ben seni çok özledim, dedi eski bir dost! Bende; Çok eski bir dostsun.. Dostumdun ama; dostlar böyle ayrı düşmezler.! Seni özledim mi? Elbette!..Hayatımdaki yerin apayrı ama sen o yeri maalesef dostluğa sığmayacak bir hatayla, hem de çok basit bir hayatla kanatıp, kabuk bağlamasına sebep oldun. Sana bu cevabı yazıyorsam bil ki her yaranın yerinde izi kaldığı içindir.Bu karşılık onun hatırınadır.! O hatanın ne olduğunu bilmeyeceksin, en azından benden öğrenmeyeceksin! Çünkü bunu dile getirmenin bile bizim bir zamanlar çok sıkı olduğunu sandığımız dostluğumuza yakışmayacağını düşünüyorum. Bu hata o kadar aptalca ki…Düşünüyorum, hatırlıyorum ve geri dönemiyorum!! Her şey değişti eski dost, sen değişmiştin,.o yüzden biz...

Yaşam sevincim kaldı mı? Dışarı baktığımda ne görüyorum? Sense ağlamayı sevmez misin hala? Sen! Gördüklerimi göremez misin? Hiçbir şey istemem artık Duymak istemem Hiçbir şey görmek istemem artık Duyulmak istemem

Kandırma kendini Sonu yok bunun Elbette bitti dersin Ama hiç tükenmez Bakmadın mı kendine? Bakmadım ki ben kendime! Komik ama bir o kadar da önemli Tutkulu ama bir o kadar da sert

Onu ilk gördüğüm an aklımda hala. Diğerlerinden ayıran bir şey vardı onu. Upuzundu ipi, kıpkırmızıydı kendi. Benim olmalıydı. Baloncu amcaya baktım. Başımı okşadı, çözdü onu bileğinden, bana uzattı. Gülümsedim. Kıpkırmızı bir balonum vardı. Gözlerimi alamazdım ondan. Çocuk aklım almazdı bir türlü bu kadar güzel bir şeyin nasıl olup da benim incecik, kırılgan bileğime layık görüldüğünü. Balonumun kuyruğu bileğime bağlıydı sımsıkı. Çocukluğumda da bilirdim. Güzelin olduğu kadar çirkin, kötünün olduğu kadar da iyi vardır. Kaldırıma yapışmış, yapışıp sünecek ayakkabı bekleyen sakızlar, ayak kaydıran karpuz kabukları ve yeterince atlayamayanları yutan hendekler o zaman da vardı. Buna karşın benim de bir balonum vardı. Kötülükler...

Burda herşey bıraktığın gibi. Sen gittin gideli seni özlüyorum. Anlamsızlığıma yanıyorum. Sonu gelmeyen bu yolların, sonunu göremediğim uzun, kasvetli ve sonuna belkide hiç ulaşamayacağım o karanlık yolun başındayım sen gittin gideli.... Ziyan ettiğim hayatımın, kendimi kaybettiğim gecelerin hiç hatırlayamadığım günlerimin artık sonuna geldim. Ağlarım her gece yanarım ağlarım gizlice, hiç kimse görmeden hiç kimse duymadan kendi içimde yaşarım çaresizliğimi... dört duvar arasındayım mahkumlar gibi, sevgimi soğuk duvarlara haykırıyorum göz yaşları içerisinde. Belki haykırışlarıma bir çare bulurum diye... Ama olmuyor işte sevgili sensiz olmuyor.... seni çok seviyorum.

Karanlıkta ağır aksak ilerleyerek höyüğün önüne geldi. Gece geç vakitte arayan profesör, kendisiyle Ekrem'i höyükde bulabileceğini söylemişti. Acele etmesini de eklemişti. Karanlıktı heryer, zifiri karanlık. Sadece höyüğün kapısından gelen soluk bir ışık vardı. Karanlığın sardığı bir hiçliğin içindeydi. Çevresinde taşlar ve kısa boylu otlardan başka hiçbirşey yoktu. Az ilerdeki koruluğu saymazsak tabii. Mert, kapıya doğru ilerledi. Ayağı bir taşa takıldı. Tökezledi. Düşmedi. Hızla höyüğün kapısına geldi. Yerde duran telsizi belli belirsiz ışıkda fark etti. Uzanıp onu yerden aldı. Şaşırmıştı. Yüz ifadesi değişti. İçinde merak ve endişe uyanmıştı. Bu hisleri yüzüne yansıdı. Telsizi açmak için ne yapması gerektiğini düşünerek...