Bir yanılsamanın geleceği

Odamda güne ''Merhaba!'' dedim.Bu bir karşılamadan çok bir veda gibiydi.Bu seslenişi sadece soğuk duvarlarım duydu.Bazı durumlarda soğuk kanlılığımı elden bıraktığımı fark ettim.Olaylara eşit tepki gösteremiyorum...
Kendine güven hiçbir zaman olmadı bende.Rüzgara karşı bir çınar gibi değil,bir bataklık sazı gibi oldum hep.İçinde bulunduğum dünya beni bir soyutluğa itti.Dünyaya dokunur gibi somut olmayı denedim ama aynaya baktığımda düşüncelerimi gaye edindiğimi gördüm.
Birden tüm hayatım değişti.Hiç görmediğim bir şehirde hayalimdeki dostlarla,düşmanlarla tanıştım.Bu yeni kişilerden çok şey öğrendim.Hayatımı bu doğrudur diyerek üzerine kurduğum düşünceler yıkıldı.Onları tamir etmek yerine başka düşüncelere sarıldım.
Dayanılmaz şeylere karşı kimi zaman güçlü olamadım.Gerçekleri inkar ettim,düşlediğim hayale dönüşmesini umut ederek.Gerçekler değişmek yerine daha fazla üstüme geldiler.Sabah uyanıp da aynadaki kesikler içindeki yüzümü,ellerimi gördüm.Gece,gerçekler gene beni tırmalayıp da gitmişlerdi....
Nefretimi erteledim.Onları,benenim adını verdiğim karanlık zindana attım.Böylesine kötü duygular sadece benim bedenimde çürüyebilirlerdi.
Anlık kararlar verdim.Sonradan bunun yanlış olduğunu bu anlık kararların sonuçları anlattı bana.Beni acıttılar.Sonra kendi boş dünyama çekildim.Burası çok ''boştu''.Buraya biraz renk,biraz görüntü katmak için düşündüm.Ben düşündükçe boş dünya renklendi ve şenlendi.Düşüncelerim çoğaldıkça oradaki renk cümbüşü arttı.Buradan bir an için sıyrılıp gerçek dünyaya baktım.Gri,tozlu ve sahteydi.Burayı tercihe tmek istemedim ve düş dünyasına geri döndüm.
Düşlerimle yaşamak için kısa bir anlık fırsat geçti elime.Camdan dışarı baktım.Her zamanki gibi evlerin ışıkları yanıyordu,ıslak sokaklar bomboştu.Kadife gecenin karanlığında o ven yalnızdık.Bir anda kayıp yok olan bir yıldız gibi,bana göz kırpıp da gitti uzaklara.Aya baktım.Gözlerim buğulandı ve düşlerim sona erdi.Kafamı içeri sokup camı kapattım.
Bazı şeylere dayanamıyordum.Hayatım elimden zorla çekilip alındı.O meleklerin kanatlarına da sığınamadım.Şeytan da beni kabul etmedi.
Düşlerim kayboldu.Bende hüzünle izledim bunu.Sevdiğim genç erkeği ellerimle öldürmüştüm.Başka insanların sözüne bakarak yaptım,istemeden oldu.Şimdi düşünüyorum da iyi yapmışım...
Belli düşüncelerim vardı.Hayallerim de oldu.Ama hepsi büyüdüler ve evini terk eden bir kuş gibi beni bıraktılar.Kendimin gölde gördüğümün aksini gördüm hayatta.İlk bakışta aynı ama bir o kadar da zıt.
İnsan vücuduna sahip sefil bir ruh muyum ben?Belki...Ama kesinlikle bu kalbin içi dolu değil.Karanlığa mahkum,soğuk düşüncelere sahip olan ben,kalp şeklinde bir kutusu olan insan vücudum.İşte ben buyum...