Nights in white satin

nights in white satin never reaching the end
letters i've written never meaning to send
beauty i'd always missed with these eyes before
just what the truth is i can't say any more
cause i love you
yes i love you
oh how i love you
beyaz saten çarsafli yataklarda yitirdim seni, aslinda kaç tane vardi ki o yataklardan, bir tanesini bilirim, onda da sevismistik zaten. ana yadigari bir çarsafti o bilirim, benim o kadar param yoktu, senin annen de ahir vaktinde miras almisti onu kendi annesinden, o satenin pahali olmadigi devirlerde...
yazdigim mektuplar da sana asla ulasmayacak mektuplar, biliyorum, hiç bir zaman sana göndermeyecegim mektuplar, göndersem de açmayacagin, sadece saklayacagin mektuplar, ta ki sararmis ve kurtlanmis bir halde torunlarinin bulup da meraktan açacagi mektuplar.
su gözlerimle asla dikkat etmedigim güzelligin, asil simdi, yoklugunda daha da belirginlesiyor gözlerimde, gözlerim asil simdi görüyor güzelligini, tapilasi olusunu. ama yoklugunda görüyorum, esekligimden olsa gerek, kalitima meydan okurcasina gelen esekligim. özlemini anlatmaya iki sulanmis gözüm yetmez, iki ablak göz yetmez, esekligim, keske eseginki kadar güzel gözler bahsetseydi bana, belki yanimda kalman için bir neden olabilirdi.
daha fazla söyleyemeyecegim, arabeskvari bir gerçeklige bürünüyor artik sevgim, söylemekten kendim inanmaz oldum, sevdigime, o tek katli derme çatma evlerin arasinda hüznün ve özlemin arasinda geçen aci bir hikaye sanki bu, sana ne new yorkun gökdelenlerini vaadedebilirim, ne de isveçin o yüksek kirmizi çatili güzel evlerini, duydugum özlem sadece yikik dökük viraneler bahşetmekte bana, yüregimden öte, yüregimden ziyade.
nedeni belli, sevmek.
gazing at people some hand in hand
just what i'm going through they can't understand
some try to tell me thoughts they cannot defend
just what you want to be you'll be in the end
and i love you
yes i love you
oh how i love you, oh
elele tutusan insanlara dik dik bakip da sinirleniyorsam, bu onlari kiskandigimdan veya iç çektigimden degil, sana öfkelendigimden hiç degil, öfkelenecek tek bir ahmak var belki, emin degilim ama ondan da, ya tanridir senin gibi birini karsima çikardigi için, ya da kendim, senin seline kapildigim için. sadece yürüyorum ve gidiyorum, nereye gittigimi bilerek de degil, sadece yürüyorum, yalniz ve yalnizligi olabildigince hazmederek. ama olmuyor, görüyorsun, yalnizlik hazmedilebilecek bir sey degil, söyledigin sözcükler aklima geldikçe, seni seviyorum deyislerin, hazim iskence oluyor, daha bogazimda takilani, nasil hazmederim?
kendi baslarina gelse asla savunamayacaklari seyleri söylüyorlar, yüksekten uçan bir kuşun asagiya kibirle bakmasi gibi, kendi sözcüklerini tanri kelami sayarak, aynisinin kendi baslarina da er ya da geç geleceginden bihaber, hüzünden kurtulma reçeteleri yaziyorlar, hüznün kendisinin ilaç oldugunu unutarak. uyarmiyorum onlari, kaderimin hepsinin ortak kaderi oldugu konusunda, köhne bir vapurla sürgüne gönderilmenin ne demek oldugunu sözcükler degil, o vapurun kendisi anlatır en iyi. birakiyorum onlardan daha olgun olarak bir an için, birakiyorum ki kendileri yasasinlar ve görsünler.
sense olmayi düsledigin yerdesin, aslinda degilsin.