Ayna

Yazıcam bişeyler buraya ama nasıl yazıcağımı bilmiyorum açıkcası. Yani güzel yazmışın, içini dökmüşün, ya da bi tepki dile getirmişsin hayatın bizce boş tarafındakilere ama, sanki baştan sona haklısın ve seni destekliyorum ama ben aynı şeyi yazacak olsam seninle çatışacakmış gibi görünecek yazdıklarım. Oysa senden farklı olduğumu da sanmıyorum yani ne desem olmiycak şimdi. Ama birilerine inat yürüyemem ben aslında, sadece onlar gibi olmadığım için öyle yürümüş olurum. Hem onlar bana inat mı tüketiyolar bunca şeyi? Bunu da soruyorum kendime. Beni çılgın bi tüketici olmaktan alı koyan onlara inat olsun diye yaşayan bi insan olmam mı? Yoksa tüketmekten onlar kadar büyük bir anlam çıkaramamam mı? Yani bir karşı duruş inatla dile geldiği zaman anlamını yitiriyor sanki. Sende öyle olduğunu söylemiyorum, sadece kelimeler başka bi tarafa götürmüş senin samimi düşüncelerini. Yaptığın şeyler sonra, aslında bütün insanlar yapıyor bunları, Bush bile emin ol yapıyodur bunları. Ama düzenin içine girdikçe insan basit şeylerle değil de daha büyük şeylerle mutlu oluyor. Mesela başkan olmak bi sikim ülkeye sonra da dünyanın .mına koymak gibi. Adamın zevki bu, onun dünyasında yaşayanlarda tabiki tüketecek ki yaşadığını anlasın. Onların da yaşamı bu. İnatla değil umursamadan yürü yolunda, ki ben böyle yaptığını zaten anlıyorum yazından, ve bırak seni görüp kendileriyle karşılaştırsınlar. Hala tüketiyolarsa bok yesin pezevenkler, hepsinin .mına koyiim. Adamın asabını bozmasınlar!

Evet, onlara inat, onlar yaşamayı bilmedikçe, onlar dibe battıkça onların kullanmadıkları yaşamı daha çok kullanıyorum ben, onlar gözlerini kapattıkça benim görüş alanıma ekleniyor görmedikleri.

Evet, onlara inat olabilir belki ama kendim için.

Arzular ve istekler geçmisten ve gelecekten yansirlar hayallerimize, bugünümüz ise onlarin bütünlesme alanidir beynimizde...Zaten hersey bu kadar yalin degil miydi...Her karmasikligin en basit anlamina hayran olmadik mi yillarca?...Hayir bu asla basitlige duyulan özlem degil...Isleri kolaylastirmanin tembelligi hiç degil...Köprülerdeki sulari ters yöne akit bakalim...En basit seylerin karmasasina baglamadik mi tüm tanri umutlarimizi...Zitliklarin uyumu istedigimiz içiçeligi
bizden bagimsiz...Zitliklarin sagladigi uyuma hayraniz ama bir o kadar da törpülüyoruz onlari intikam alircasina...Iyiyle kötüyü ayirmaya çalismamiz en
güzel örnegi iste...Oysa iyiyle kötü kardes, onlar dost, onlar sevgili...Biz sadece isimize yarayani mi aliyoruz yoksa...Neyse en bastaki karmasikliktan devam...Hep aradigimiz ,hep istedigimiz...Bir tek sey ....O..Idolümüz...Istegimiz...Uzagimiz ve belki de yakinimiz...Iste o'nu düsün simdi...Geçmisten kazinan hasir alti edilen güdülerle,geçmisin yarattigi yasanasi gelecegin umutlari olusturuyor onu...Sense
onu sadece düslüyorsun...istiyorsun...En sayginimizdan!!,en yalinimiza ..hepimiz, biriz biz,hepimiz ayni...Ve bir o kadar da anlasilmaz derece de farkli...


Tam bulmusken herkesteki benzerligi...Tam haykirirken herkesin ayni oldugunu...Herkesin yüzünde görüyorsun aslinda ne kadar farkli oldugunu...Ve yine gözlerinden okuyorsun ne kadar farkli oldugunuzu düsünürken
bulustugunuz (tipatip) ayniligi..Cevabi yukarilarda inanmaya çalistigimiz biri tarafindan devamli degistirilen bir soru belki de bu...Ayni miyiz biz?...Farkliligimizda bile...???Gerçek cevabi tam yakalarken; ki degisen gerçekligin gerçeklik payini da
tartisaraktan; elinden düsüyor sahte cevaplar ve kiriliyor tüm aynalar...Hangisi benim bu yansiyanlarin diye bi düsün bakalim...Sonunda anliyacaksin ki hepsi
sensin...Sadece elini yüzüne götür...Iste bu dokundugun sen degilsin;bu aynalarda yansiyan görüntülerin kaynagi...gerçegin yanilsamasi,ama gerçek
sayilan da oyken...Düsün ...düsün...sonra uyu.........

İyiyle kötü arasında bir ayna vardır belki de. Ve belki o ayna biziz. Kırdıkça o aynayı, ya iyiye ya kötüye ulaşıyoruz. Kim bilir, belki de kırdıkça o aynayı, geriye bir tek biz kalıyoruz...

Sınıfandırmalarki bizi biz yapmaktan alı koyan.Materyalizmdir ki kendi benliğin ile çelişmeni sağlayan.Iki uçtur ki ayrımını yaptığın zaman hayatında birçok şeyi alıp götürecek.
Donnie Darko'da bir sahnede Fear ve Love arasına sığdırmıştı hoca bütün hayatı.Bazıları ise acı mutluluk arasına sığdırmaya çalışıyor.
Aslında aynaya baktığında gördüğün bedenin yüzün nedir ? belli bir zaman için bu dünyaya hapis edilmiş belli şeyler yaşamak zorunda bırakılan bir canlı beden.Ama bedenin içindeki ruh , aura vs olarak adlandırılan enerji olmadıkça kimsin ki sen ?

Aynaya baktığın zaman eğer enerjini kontrol edebilirsen zaten görmek isteyeceğini görürsün.Ben aynaya bakma ihtiyacı hissetmem pek.Hatta saçımı bile ayna karşısında taramam dişimi fırçalarken ayna ya bakmam traş olurken dönerim suratımı.Ama ben kendime her saniye bakarım incelerim çünkü ben kendimin beynim ve ruhum arasında sıkışmış , bin bir türlü düşünce içinde istediklerimi yaşamanın huzuru ile aynanın bana gösterebileceklerini görebilirim.

Kendim haricinde ben Cey'e baktığım zamanda görebilirim kendimi.Çünkü benim düşüncelerim yaptıklarımdır onun bana olan görüntüsü.Çünkü o benim ruh ikizimdir çünkü ben ona bakınca kendi ruhumun ayna da görünmesi gereken yansımasını görürüm.

İçi dışı birdir camın. ama ayna, arkasında bir geceyle çıkar karşınıza.. öyle karanlık.. ve karanlığı görür ancak aynaya bakan, ne görünürse bir karanlıkta onu görür. kendi tuzağına düşer insan, kendi oyuncağına yenilir.. Sabah akşam bakar da aynaya, cama eklediği karanlığı unutuverir.

İlginçtir yinede cam saydamdir ayna ise o saydamliği örten bir perdedir camın önünde.

Aynalar yalan da söylemez aslında, çünkü onlar hiç bir şey söylemez.

Insanoglu suda ilk yansımasını gördüğünde verdiği tepki ne oldu acaba ? O yansımanın kendi sureti oldugunu anlamasi ne kadar sürdü ? Belkide o zamanın şartlarına gçre seneler ! Çünkü hayvanlar aynaya baktiklarinda yansıyanın kendi goruntusu oldugunu anlamıyorlar , haylayip miyavlıyorlar sadece , merak ediyorlar ama kapasitelerinin çözmeye yetecegini zannetmiyorum .

O yüzden sudaki ilk yansıma insanin düşünmeye başlamasına sebeptir belkide. Bu durumda şizofreni çok kadim bir hastalık olabilir

düşüncenin konuşmadan sonra ortaya çıktığına inanılır. yani ilk düşünen ilk konuşandı. konuşur konuşmaz düşünce denen şeyi yarattı.. belkide serenity'nin de dediği gibi bir durumdu ilk sesin, ilk konuşmanın sebebi. kendini görmeye verilen bir tepki.. aynalar da kelimeler gibi birer tanımlayıcıdır ve hiç de basit değil sözlerin serenity. haklı olabilirsin çünkü suda yansıyan görüntüler düşünceyi başlatabilecek kadar sessiz kelimelerdir.. bana bir şeyler oluyor yaa...

unutmadan ekliim, insanın aşamalı bir varlık olduğunu düşünürsek, ilk konuşan da ilk düşünen de, hatta ilk kez sudaki yansımasını görüp de anlam veremeyen de, bu günün nsanından çok çok ilkel olmalı.. yani yakın atalarımızın bu tür şeylere pek yabancı olduğunu sanmıyorum. kediyi köpeği bilmiyorum ama, yine de onlarda da bir aşinalık vardır belki sudaki yansımasına..

Yaşamı anlayabilmek herkese verilmeyen bir lütuftur.15 yaşındaki zengin piçlerinin çoğu hatta hepsi bundan yoksundur.Onlar herşeye sahip olmak ister,bu yüzden hayatı anlıyorum ayaklarındadırlar.Ama rahat bir yaşamla hayat anlanamaz bence.Acı çekmek,çok kötü günler görmek gerekir.Tamam belki daha 20 yaşıma gelmedim ama bu önceden karşılaştıklarınla ilgili birşey.
Evet Jack Bauer gülmelisin aynaya bakıpta.Ayna karşısında kendini olduğun gibi görürken herşeyin senin izin vereceğin şekilde gideceğini bilmelisin.Tek bir birey olmak bu bile değeri bilinesi birşey.
Gülmelisin kendine ki mutlu olasın.Çünkü en gerçek halin kendinle başbaşa olduğun haldir.Hayatı anladığını düşünmen yeterli bunun için.Ne kadar fazla insandan üstün olduğunu çırılçıplak ortaya koyar bu....

Ayna karanlık değildir. Saftır, içten pazarlıklı değildir, neyse odur onun için, dürüsttür, fizik kurallarını uygulayıp da elde ettiğin ince gösteren aynalar değil elbette ki bahsettiğim.

Aynaya baktığında eğer görmek istediğini görmüyorsan, görmek istediğinden kaçıyorsan, bu aynanın suçu değildir.

Yanlış anlama söylemek istediğimi scarecrow ama bir aynadan bu kadar fazla anlam çıkarmaya çalışmak biraz anlamsız geliyor bana. Yaşamdaki çoğu şeye çok daha karmaşık elbiseler giydirmeye çalışıyoruz, karanlığa çekiyoruz ama aslında o kadar basitler ki. Yeter ki basit olanı görmeye çalışalım.

Yaşamı anlayabilmek bir lütuf değildir bence, aklı düzgün olarak çalışan ve psikolojik sorunları olmayan herkes anlayabilir. e=mc^2 gibi tek ve bildik bir anlamı yoktur, herkesin anladığı da farklıdır, herkesin farklı karaktere sahip olduğu düşünülürse de olmalıdır bu fark. Dediğin gibi mutlaka acı çekmek de gerekmez anlayabilmek için, çok büyük acılar çekmeyen ancak yine de belli ölçüde yıpranan ben, eğer benim çektiğimin onda birini çekmeyen ancak aklını kullanan bir arkadaşıma bu konuda saygı duyuyorsam ve benden çok fazla anladığını düşünüyorsam, acı değildir anahtar.

15 yaşındaki zengin piçlerinin aralarında niceleri olabilir ki aklını kullanarak sorgulamaya başlamıştır yaşamı, her şeye sahip olabilecekken yetinebilirler, ama ne yazık ki azınlıktadırlar.

15 yaşımı da geçtim, 20 yaşımı da geçtim, 16 gün sonra 22 yaşımı doldurup 23 yaşıma gireceğim ancak bütün bu süreçlerde çok çok iyi bildiğim bir şey vardı ki o da büyümenin ve olgunlaşmanın göreceli bir süreç olduğu, 20 yaşımda 15 yaşıma göre çok daha fazla olgundum ama 22 yaşımda da 20 yaşıma göre daha fazla olgun hissediyorum kendimi. Bana göre logaritmik bir süreç bu, zaman ilerledikçe daha az şey değil, daha çok şey katılıyor bana göre çünkü 15'ime göre çok daha fazla hızlı zaman ve olaylar. Alkol muhabbetlerinde eskiyi yad ederiz bazen arkadaşlarla, gocunmadan ve gülümseyerek, "sanırım büyüyoruz" derim şimdi olsa ne tepki verirdik türünde sorgulamalara giriştiğimizde.

Ayna karşısında kendime bakarken, evet çok uzun süredir olur bu gülme, ancak belki de son bir kaç senede anladığım bir şey var ki her şeyin benim istediğim gibi gidemeyeceği, her şeyi kontrolüm altında tutamayacağım. Akıp giden suyu kontrol edebilecek bir tek şey vardır, o da barajdır ancak yaşamda barajlar kurup da kontrollü akışlara yetecek zamanımız olmuyor her zaman, anlık kararlar vermek zorunda kalabiliyoruz ve bu kararların doğruluğu ne kadar pişmiş olduğumuzla doğru orantılı oluyor.

Karanlığa, çaresizliğe ya da hüzne sarılmak, sarılanların bakışlarındaki sen polyannacılık oynuyorsun bakışlarına inat kötüdür bana göre. Karanlığın ardından her zaman aydınlık gelir, gecenin ardından gelen gündüz gibi, önemli olan ışığı yakmak isteyip istemediğimiz, karanlığı ağır bir demir maske gibi kullanmak isteyip istemediğimiz.

Karanlıktan kim çare bulabilmiş ki derdine?

Jack de cok guzel soylems Serenity 'de diğer herkeste .
Ayna bir arac degildir.Ama insan icin amac olabilir.Yeterki gormek istedigi gercek olsun.

MantıklıAma hala eskisi gibi düşünüyorum.Hayatı anlamaları için insanlara zekalarını kullanmayı öğretecek etkenler vardır ve bu yaşanmışlıktır,tecrübedir aynı zamanda acıdır bence...

Acı, acı, acı... Acı sadece kin ve nefreti öğretir, geçin bunu, saymayın deneyimden...

Bok var acıda, evet bok var.

her yasadiginiz kotu olayda aci oldugunu iddia edemezsiniz,devamli yinelenirse acinin da tadi kacar bi zaman sonra...ozelligi kalmaz...ya anlamiorum bu yasta ne yasadiniz ki size gercek aci budur dedirtti?
ask acisi mi? aileden dolayi aci mi? nedir alip veremediginiz hayatla..nedir ki yasadiginiz zaten? cok mu zorluk yasadiniz,cok mu ezildiniz..

size bir tavsiye her duygu boslugunu aci seklinde yorumlayip melankoliye merak salarsaniz kontrolu hepten kaybedersiniz..yalniz bu kontrol kaybedis biraz yapmacik olur ki ozel olmasi artik bisey ifade etmez..."boslukta kendi istegiyle salinan insanlar salinmaya devam etsin" denir sonra