gercege dönüş

Bi peri kızı değilim, seni kurtarmaya da niyetim yok ama şunu söyleyebilirim; istediğin bir peri kızıysa, kurtuluşun bundaysa eğer hayallerinde arama onu, çünkü bulamayacaksın. Yapman gereken sadece en yakın peri kızına gidip ona bir peri kızı olduğunu hatırlatman. Olmadı mı? O zaman hala düştesin demektir. Uyan ve tekrar dene!

hayallerımde degıl ama gercek hayatta buldum onu.. ya da onun olduguna kendımı ınandırıyorum.. ıstegım sadece bu ortamdan bıraz olsun uzaklasabılmek...


usttekını okulda yazdım... muthıs bır baskı vardı ustumde.. okulum gercekten beyın damarlarımı catlatıyor.. hıc bu kadar kotu olmamıstım..

senin inanman önemli değil zaten, onu bir peri kızı olduğuna inandırabilmen önemli. yoksa nasıl bir peri kızıyla birlikte olabilirsin ki? ve aynı şey onun için de geçerli tabi ama bu seni ilgilendirmesin. okula gelince sorun sadece sen olabilirsin bence bu konuda. ne istediğini ve bu yolda neyin doğru olacağını bilmekte fayda var. baskılar da bir zorunluluk olabilir belki o zaman. ya da kaçıp gitmek..

Hayalden uzaklaştıkça gerçeğe ulaştığınızı mı sanıyorsunuz gerçekten ? kim çizdi size bu gerçek ve hayal arasındaki sınırları ? Acı çekmekten korktugunuz taraflarinizi sınırlarla çevreleyip taşmaktan korkuyorsaniz , korktugunuz heryerde yüzünüze acı bir tokat patlatacaktir "gerçek" sandıklarınız .

eft ..

her hayalımın bıtısınde bir hayal kırıklıgı..

kurtulusum da yok...

pekı cozum ne..

devamlı acı cekıpte, hıc hayal kurmamak mı??

yoxa arada 1 , dakıkalar da olsa gusel anlar yasamak mı??

Acı çekmekten neden korkuyorsunuz ki ? Acı çekmenin güel tarafı yok mu ?
Eğer kendi kendinize yetmeyi becerirseniz ne peri kızına ihtiyaç duyarsınız ne de başka birşeye.
Ben kendime yeten birisi olarak hayatımda inanılmaz bir mutluluğa sahibim çünkü bana aşkını veren birisiyle birlikteyim.Ne ben onun peri olmasını bekliyorum ne de o benim melek vs...

Peri kızını bulmak için ilk önce kendinize bakın ve şartlar ne kadar zor olursa olsun kafanızda kileri yapmaya çalısın.

acı çekmenin güzel tarafı ne ki şimdi? korkak davranıp acıyı evcilleştirmeye gerek varmı. acı acıdır. layıkıyla yaşayın, zevk almayın ondan. olduğu gibi gelip gitmeli, acı acı olduğunu bilmeli.

işte acıyı yaşarsan guzelliğini yaşamış olursun ama acı çekmek için çabalarsan yalanını yaşamış olursun.
Ama insanlar yok yere kendilerini acılar içine atmaya çalışıyorlar.bende bunu anlamıyorum.aynı sahte mutluluklar ile aldatmaya çalıştıkları gibi.

Özellikle gençler (ki yazacaklarım tamamen kendi gözlemlerime dayanıyor) kendilerini sahte mutluluklar ile aldatmaya çalıştıkları kadar sahte acılarla da avutuyorlar.

Ben kötüyüm, herkes benim düşmanım, yaşam bana bir şey vermiyor, ben farklıyım türünde serzenişler bana daha çok günümüz dünyasının bir ürünü gibi geliyor, herkesin derdi en büyük, herkesin acısı en büyük acı. Üstelik de çoğu zaman basit kaçabilecek acılar bunlar dünya üzerinde yaşanılanları düşünürsek. Aslında biraz da bu acıları kullanıyor bu gençler gibime geliyor, ilgi çekmek için, karşı cinsin ilgisini çekebilmek için, ailesinin ilgisini çekebilmek için. Bütün bu alkoller, bütün bu sigaralar, bütün bu uyuşturucular bunun için, boşluk ve ilgi.

Peki bu boşluktan kurtulmak mümkün değil mi? Ben en son lise birinci sınıfa giderken bu haldeydim, herkes kötü, ben kötü, dünya bana düşman hallerinde geziyordum ortalıkta ama sonra gördüm ki ne olursa olsun, insan kendisini ne kadar boşlukta ve yalnız hissederse hissetsin, lizard'ın da dediği gibi kendi kendisine yetmeyi öğrenebildikten sonra öğreniyor huzur kavramının anlamını ve o zaman oturuyor kişiliği yerine. Daha bir değişik karşılıyor olayları, hemen küsüp oturmuyor, sonuçsuz da olsa direniyor, direnmeye çalışıyor. Eğlenebiliyor, çok ufak da olsa birçok şeye gülebiliyor, boşa yaşamıyor.

Aslında sorun bunların tamamından öte rahatın kıçımıza batması da olabilir.

Bir de acı konusuna geri dönersek, her acı acı değil aslında, kimi acılar var ki yıllar geçtikten sonra içinizde tatlı bir sızı halini alıyor, onlarla yaşamaya alışıyorsunuz, A Beautiful Mind'ın sonundaki gibi...

Acı çekmeden mutluluğun, güzelliğin değeri anlaşılabilir mi? Acıdan kaçmak çare değil önemli olan üzüntülerin üzerine gidip mutluluğa ulaşmaktır. Ruhun beden denen karanlık hapishanesine kapatıldığında zaten ilk acısıyla tanışmış oldu. Acıdan korkmak niyedir? ACıyı duyudurana saygı lazım sadece ki saygın olabilmek için.

Her insanin bir acı eşiği vardir ve bu acı eşiğinin maksimum bir siniri vardir. Bu sınırı geçen bir acı çekmeniz mümkün değildir. Bunu mümkün kılan abartma yetenegidir. Bacaginiz kırıldıgında çekeceginiz aciyla karniniza bir bıçak saplandiginda duydugunuz acı birdir aslinda. Ama konu burda fiziksel acilar değil diyeceksiniz , mental acilardan bahsediyorsaniz yine aynı durum sözkonusu bence yalniz duydugunuz mental acilari ayıran vicdan diye bir fark var .

Acı acidir evet . Aciyi sevmemeli insan , dogasi geregi uzak kalmaya calismasi ve kendini gelebilecek acilardan korumalidir. Ama herkes kabul etmelidir ki aci da mutluluk gibi yaşanılmasi öğrenilmesi ve tecrübe edinilmesi gereken bir duygudur. Aciyi yaşadıkça sevinç kıymate mi biner ? Evet biner gerçek olan budur. Çok sevdiği bir yakınını ölüm acisini duyan bir insan onunla gecirdiği zamanların anısıyla mutlu olmayi öğrenir. Ruh törpüsüdür acı , insani eğitir , varoluşumuzun bir sonunun olduguna ikna eder . Bu yüzden saygı duyulmalisi ve geldiğinde hayallere kaçmak yerine onunla yüzleşmelidir insan.

Acı çekmekten mutlu oluyorum ama mazoşist değilim yanlış anlaşılmasın.Düşünce ile alakalı birşey.Acıların beni olgunlaştırdığını ve ileri taşıdığını biliyorum,bu beni mutlu ediyor.Her acıyla başka bir tecrübem oluyor hayata dair.Bunu düşünüyorum hep..Katlanabiliyorum...

nereye dönersen dön tecavüzse, kaçınılmaz olandan zevk almasını öğrenmelisin telkinleri hep bir ağızdan koro halinde kulaklarına doğru uğulduyorsa, her yer ve her şey içine dışına pisse ve pislik doluysa, uymuyorsan, uyamıyorsan, yaşanılan ve hissedilenlerin bir kabus olduğunu dileyip, uyanmayı bekliyorsan, ve öyle ki, artık hissedilenleri dahi ayrımsayamıyorsan...
acı nedir?
biliyorsundur...