Çapa

Boşluklar içinde hayatını düşünürken aşağıdakileri yazmış sureti benimle aynı olan fakat epey farklı düşünen biri:
"Sonradan eklendiği çok belli olan alakasız bir obje gibi duruyorum resmin içinde. Beni düşündüren bir gerçek var ki bu resim hayatımmış, şu an yaşadığım. Uçsuz bucaksız bir deniz ve bir kayık var resimde. Kayığın içinde ben, kucağımda kocaman bir çapa, dikiliyorum. Suratımda müthiş bir bezginlik var ama gözlerimde bir ışık var, umutluyum. Umutluyum çünkü hayata sabitlenme gücüne sahip kocaman bir çapa tutuyorum, varsın deniz ne kadar büyük ve boş olursa olsun, nasıl olsa anahtarı bende, ellerimde, benimle...
Gelecek içinde umutluyum çünkü hiçbir şey olmasa da geçip gitsem de denizden, hayata bağlanmak, limana çıkmak için kullanacağım çapayı. Her durumda işe yarayabilecek müthiş yararlı bir şey sıkı sıkı sarıldığım çapa.
Normal hayata dönünce, resimden çıkınca yani, çapa belki hala resimde, bilmiyorum artık ne şekilde ama yine benimle olacak.
Tam da ihtiyacım olan şey hayatta, bir yere bırakmam."
Boşluklar içinde hayatını düşünürken aşağıdakileri yazdı sureti yukarıdakini yazanla aynı olan biri:
"Bir şeye inanmak istediğimiz de, her ne kadar içinde yanlışlar olduğunu bilsek de, kendimizi kandırmak için elimizden geleni yaparız. Hangi hormon salgılanır bilmiyorum, biyoloji derslerinde öğretilenlerden değil demek ki ama her seferinde vücudumuz aynı haltı yer. Yukarıda yer alan umutlu yazı gibi mesela, garibim sanki mutluluğun resmini yapmış. Kıymeti neredeyse kendinden menkul, hayatta tek bir işlevi olan bir objeyi hayata benzetmiş...(Smileylerin işe yaramadığı, içten fakat biraz da üzgün bir tebessüm ekliyoruz buraya zira suratımda beliren budur)
Benzetmek dedim de her ne olursa olsun birşeylere benzetmekten de vazgeçemiyorum kendimi. İnatla düşüyorum aynı yanlışa ve tekrarlıyorum, kendini kandırdığını bildiği halde kanması insana özgü olsa gerek. Kendimi en yakın karadan 60 km açıkta görülen kutup ayısına benzetmek istiyorum artık. Hayata haketmediği değerler yüklemiş bizden öncekiler ve biz de inanmışız, onlar artık yoklar fakat biz hala sürünüyoruz. Vazgeçebilmek, aldırmamak en güzeli, ayaklarımız yere basmasa da...
Bırakınız geçsinler."