Dişler..

Dişler dostum,bu günler de kopup gidiyor,elde tutamıyorsun..
Kaybediyorum..teker teker kopan parçaları hissediyorum.Gıcırdamalar ve çatırdamalar eşliğin de avuçlarıma dökülen kırık diş parçaları.Hepsi sivri hepsi parçalanmış.Ama düşünmeden edemiyorum bir gün gelip de parçalar birleşecek mi?İçimde ki tüm acı dişerime dolmuş,çürükler kendi içinde bütün olmuş,bedenimi terk ediyor,avuçlarım da toplanıyor ama bitmiyor hala hissedebiliyorum onları.

Ağzımın bir köşesinde tutuyorum,oynuyorum..ne kadar acı versede teker teker elimle söküyorum,parça parça alıyorum avcuma.Kopan parçalar,onları özgür bırakmamı bekliyor..Tüm bu acı kırılan dişler,sökülen dişlerim bana korkmamı sağlayan o duyguyu hissettiriyor,bundan hoşlanıyorum..

Kopar hepsini,sök ağzından..kırık parçalar tenimi kessin,kan ellerimden süzülsün,hırlamalarım ağzımda ki kırık dişlerin arasından cennete yükselsin.Nefret bakışlarımdan karşımdakine aksın ve ben fısıldamaya.."ben buraya ait değilim"
Korkuyor,geri çekiliyor.Çünkü biliyor,bu insan olmamalı,olamaz..Çünkü olmak istemiyor,buraya ait değil,kendine bile ait değil.

Oda,ne kadar ufaksa içide o kadar dolu.Tanımadığım yüzler tanımadığım kokular sesler..Dişlerim avcumda,hırıltılarım odanın karanlığın da kurbanların kulağında.Avcumu sıkıyorum..tüm nefretimle gücümle sıkıyorum avcumu.Kırık parçaları tenime işliyorum,hepsinin tekrar içime girmesine izin veriyorum beni bırakmak o kadar kolay değil.Hepsi,tüm kırılanlar şimdi elimde kan ile anlaşmalarını yapıyorlar,bana geri dönüyorlar ve odadakilere tekrar bakıyorum; "kanın rengi kırmızı değil,hiç olmadı.." bu cümleyi sözcüklerle kurmuyorum,doğanın kanunları ile kuruyorum ve hepsi şimdi odanın diyer köşesin de sanki karanlık da onları göremeyeceğimi düşünerek saklanıyorlar.

Lanet oda da bir kapı yok,yok..Çıkamıyorum,çıkış yok..sonrasın da çığlıklar,kopan dişler,kırılan tırnaklar ve parçalanan bir ruh,kayıp bir ruh odanın en karanlık köşesine doğru saklanıyor.Ve ümit ediyor,bulunmasın diye,ümit ediyor farkedilmesin diye.Sanki karanlık da onu göremeyeceklerini umarak,sanarak yıllarını kopan dişlere hayatını ise kayıp ruhuna bırakıyor,kulağın da ise tek bir ses;"uyan.."