Ayyas.Com

Seni anlatmıyorum artık. Sizi anlatıyorum. Onun gözlerine usulca süzülmeni,koluna girmeni,dudaklarındaki bira kokusuyla onu öpmeni ve içinden geçenleri saklayamayan şarkılarını ona söylemeni…
Başını omzuna yasladığında kızaran yanağının avuçlarına dolmasını izliyorum. Kulağımdaki gürültüler donduruyor içimi. Ard arda nefes alıyorum. Gözlerindeki o tuhaf sessizlik yerini durmadan bahar yaşayan bir çağlayana bırakmış sanki. Ona bakarken yüzündeki huzuru ve mutluluğu daha önce hiç görmedim. Ne bana bakarken ne de bir başkasına…
Arada bir alnına düşen saçlarını geriye atıyorsun. Yeniden karışıyorsun onun bitmek bilmeyen neşesine. Gülüyorsunuz ;herkes eğleniyor sizin yanınızda. Kahkahalarını saklayamıyor. Ellerini tutuyorsun. Parmaklarını okşuyorsun. Kokun yayılıyor odaya. Uzaktan bakıyorum sana. Sandalyeler,duvarlar ve masalar…
Zar zor yürüyerek dışarı çıkıyorum. Başını hafifçe çevirip arkamdan bakıyorsun. Hayır bakmıyorsun. Adımlarım titriyor. Ciğerlerimi sıkıyorum nefes alabilmek için. zorluyorum kendimi. Dar sokakların yokuş caddelere kavuştuğu bir yerde duruyorum. Ayak sesleri gelip geçiyor yanımdan. İnsanlar bakmıyor. Belki beni gören yok. Ben yok muyum diye düşünüyorum. Tüm gerçekliğimle buradayım ben. Mavi alevler dönüyor kaldırımlarda. Midem bulanıyor. Bu yorgunluk,bu hiç peşimi bırakmayan yorgunluk ruhumu yiyor. Nerdeyim ben? Niye sen yoksun? Benim hayalimken gittin başkasının gerçeği oldun. Neden?
Dolmuş bekliyorum. İçimin suskun yalnızlığında da seni…
Yağmur boşaltıyor kendisini. Mevsim kurtuluyor kendinden. Öyle yok ki bu kent! Kalabalıklık koşturuyor etrafımda ben de onların başkalığına kendimi tanıdık hissediyorum. Hani her yerde görebileceğiniz asık suratlılar…
Yalnız değilim. Sen de değilsin. Zaten her zaman kalabalıktın sen. Binlerce ruh saklıydı bedeninde. Her zaman söyleyecek bir sözün,hayata gülerek bakacak bir yarımın vardı. Gözlerini dökmekten çekinmezdin. Sırtını duvara yaslayıp dudaklarını bira şişesiyle buluştururdun. Parmaklarının bir parçası olan sigaran hiç eksik olmazdı öyle anlarda. Bir şairin sözleri takılırdı ağzına,kimse bir şey anlamazdı. Gülümserdim sana. Gülümsememi kabul edip başını öne eğerdin. Daha basit daha sakin sözcüklerle konuşurduk. Nasılsın diye sormazdım nasıl olduğunu bilirdim. Hep onu beklerdin. Gittiği andan itibaren tekrar geri geleceği zamanı geri sayardın. Bazen dayanamayıp pencerene saplardın bakışlarını ve sonra telefonun en yakın arkadaşın olurdu. Bazen de geç saatlerde birkaç kahkaha duyardım tanımadığım seslere ait. Odanın kapısı kapanınca arkanda bıraktığın sessizlikle ben sevişirdim. Sen de başkalarıyla…
Ama güneş doğunca bir şey hatırlamazdın. Senin tek vazgeçilmezin oydu. Tek sevdiğin kadın…
Ondan bahsederken gözlerinin içi gülerdi. Ona yüreğinde en sevdiğin çiçekleri yetiştirdiğini düşünürdüm. Kıskanırdım onu. Çok zaman kendimi onunla kıyasladım. Ben daha güzeldim. Daha akıllıydım. Daha iyiydim. Oysa sen son kozu koyardın ortaya. Sana sahipti o. Kabuslarımın çoğunda senin yanında o vardı. Kimseyi onunla bir tutmadın. Öyle emindin ki doğru insanın o olduğundan. Başka birini hesaba katmadın bile.