Değmiyormuş

Birisine bilmiş bilmiş söyledigim bir söz vardı, çok iyi hatırlıyorum o anı. O’na baktım ve dedim ki: “ herşeyin bir başı ve sonu vardır”
Adeta kendimi bu sözle vurmuştum. Böbürlenmelerim, can çekişmelerime dönüştü. Acıyı yeni keşfeden biriydim yalnızca.. Yürümeyi öğrenen küçük bir çocuk gibi savunmasız, ve başına kötü şeyler gelmeyeceğini adı gibi bilen bir kara cahil.. Çünkü ben hakettiğim acıyı çekmiştim, daha fazlasını kimse çektiremezdi. Umutlarım öylesine yıkılmıştı ki, bir daha bu kadar kötüsü olamaz diyen, ama acıyı daha yeni tatmış bir canlı duygu bombası işte!

Bu sözümün üstünden çok değil, yalnızca bir sene geçti. Ne değişti? Hala, bu kadar acıyı bir daha yaşayamam diyorum. Gelen Gideni Aratıyor, yalnızca ACI KONUSUNDA.

Bir cümle vardı, annemin yazılarında gördüğüm... “Böylesine güzel bir yalnızlığı ancak bana benzeyen biri sevebilir, SEN O DEĞİLSİN..”
O, KİMDİ PEKİ?
İşte hayatımın böyle, O’nu aramakla, boş boş yollarda dolaşmakla geçmesinden korkar oldum artık.

Tetiği çekerken, “evet bu riski almalıyım, çünkü buna değeceğini hissediyorum” diyordum kendime. Ama DEĞMİYORMUŞ..... ve tetiği çekmek aslında kendini kandırmakmış.. evet işte bu kadar basit. Açık, Çok açık, kendini kandırmak. Kendimi kandırmaya devam ederek ömrümü geçiremem.
Kalp kırıklıklarını kendim tedavi etmeye çalışarak, üstüne bir de karşımdakini teselli etmeye çalışarak, sadece kendimi yıpratıyorum. Her geçen gün canımdan can gidiyor ama, ben hala, “Buna deger, hayat kısa” diyorum. Degil, hayat bu kadar kısa değil işte!