Hiç

Şifa vermek bilmediğin şeyler uğruna körü körüne şifa vermek... Anlamsızca yardım etmek kendi acinacak haline. Bir vurgun, kimi zaman bir kadeh sarapta kimi zaman derin cekilen bir sigarada. Ve bir acidir hayat en kaybettiğimizi düşündüğümüz anda.
Geri dönmek imkansızlık geri dönmek amacsizlik geri dönmek hiç. Ayakta kalabilmek için ne kadar zorakileştirmek gerekmektedir düşleri düşünceleri ? Bir kaç cümlemidir hayatimiza mal olan anlam kazandiran bizlik sentezi ?

Neden geriye donmek istediğimizde kaybettiklerimizi kazanmak istedigimizde gurur denilen kibirin arkadaşını cağırırız beynimize ... Çünkü güçsüz anlarımızı tek saklayan şey "o" ... Özlemek insana has en güzel bir duygu. Herhangi bir menfaat güdmeden amaçsızca bir amaç sandığımız şeyin peşinden koşmak. Uğruna sarfettiğimiz kanlarımız canlarımız göz yaşlarımız. Şimdiye kadar verdiğimiz kanlarımızdan canlarımızdan göz yaşlarımızdan ne kaybettik? Hiç koca bir hiç dipsiz bir kuyunun dibine atılmaya calışılan bir taş gibi. Hayatımız aslında dipsiz olduğunu sandığımız bu kuyunun dibine bile bile taş atmaktır. Özlemlerimiz biz olmaya calişan ikinci bir kişiliğimiz. Neden bugün en çok yapmak istediğin şeyi yapamadın ? Gerçekten istemediğin için ve neden bugün ömründen bir günün daha gittiğini farketmedın? Ölüceğini unuttuğun için...
Ve o zaman bugün yapman gereken tekşey dünyaları etrafında döndürüp yaşamak istediğin herşeyi hiç birşey gözetmeksizin yaşamak. Lidersen dünyayı fethetmek aşıksan en çok sevdiğin şeyi bırakmak. Güçlü olmak sadece kuvvetle olmuyor. Bırakabilen insan güçlü oluyor bu oyunda. Döktüğün göz yaşları gelecekte alacağın hazinelerin oluyor dünyaya bıraktığın... Geleceğin karanlık karanlıklarsa umut oluyor öğreniyorsun sonra umutların asla bitmeyeceğini hayata daima sen istesende istemesende birşeylerin seni bağladığını o zaman hatırlamak ve tekrar yaşamak istiyorsun geçmişi gelmeyen geleceği... Sonra bir otogarda rastlıyorsun ayak izlerine. Çok derin basmış asfalt a ki canın yanıyor her gördüğünde bu yükü taşıyamadığını artık taşımakta yardım almak istediğini söylüyor bütün uzuvların. En büyük hatayıda işte o zaman yapıyorsun , ilk sığınmaya çalıştığın mağara bir cehenneme dönüşüyor tam güvenle içinde ısınıp uyuyacağını sandığında. Denizin vurgunları cekiyor seni bir aşağı bir yukarı duygular kifayetini yitirmeye başlıyor sonlandırmaya calışıyor düşüncelerini. Unutuyorsun dünya senin etrafında dönüyor ,çünkü dünyanın içinde sen varsın sen var olduğun için uydular ve gezegenler var. Tapınıyor sana bütün elementler çünkü kıyamet senin bitiminde doğacak dünyanında üzerine. Kaybettiklerimizi sorguluyorsun hemen neden o zaman kıyametler kopmadı? Nedenide çok basit bu senin dünyan kurallar da oyunlarda istediğimiz gibi bizim gibi ve biz bittiğimizde değişecek şekilde tasarlanıyor.
Aslında tek önemli olan şey şu ki gerçekten istediğimiz herşeye sahip oluyoruz çünkü gerçekten istediklerimiz kısacası biz oluyor. Şimdi tekrar düşünmeye başlıyoruz biz düşündüklerimiz istediklerimiz gerçekten istediklerimiz ve sonuç ; elde etmişliklerin vermiş olduğu bir kaybediliş sendromu. Damalarda dolaşan şeyin beynimizde bize daha sık daha acımasızca umutsuz düşünceler empoze etmesi ... Ve günler bitiyor öğreniyorsun elde etmeyi acımasızlıkların ve hayatın vermiş olduğu acımasızlığı mazoşizmi seviyorsun . Çünkü dünya senin kurallar senin oyun senin...
Kaybetmek bir istek sadece , yazmak nasıl bir istekse istemek nasıl bir istekse bırakmak kaybetmek üzülmek elde edememek yıllarını geçirmek ve arkana baktığında hiç birşeyin elinde olmadığını görmeninde bir isteğin olduğunu öğreniyorsun. Ve sonra anlıyorsun bundan 7 sene önce verdiğin kararın bugün kü sonucunu bildiğini o zaman tekrar hatırlıyorsun bu dünya benim uydular ve gezegenler benim için var , oyunları ben yapıyorum ve ben bozuyorum yani efendide benim kolede ...