Keşke uyanmasaydım..

Her sabah olduğu gibi yine erken kalktım sana kahvaltı hazırlamak için. Elimde tepsiyle oturdum yatağımıza, yanına. Uyandın.. Her zamanki gibi gülümsedin bana o mahmur gözlerle. Sen omletini yerken ben portakal suyunu içirdim sana, çenenden akan portakal suyunu silerken, gülüşerek güzel bir güne daha başlamış olduk seninle. Derken sarı tüylü güzel kızımız atladı aramıza, yine salamları aldığı gibi kaçtı. Kitaplarımızı alıp uzandım yanına fakat harfler yazılar uçuşuyor gözümün önünde, yanımda o yemyeşil güzel gözler varken başka birşey göremiyordum. Sonra elbise dolabına dadandık yine. Sen benim ne giyeceğimi seçtin, bende senin.. Aşkımızla harmanladığımız notalar dökülmeye başladı elimizdeki çello ve gitardan. Kapı çaldı. Yakın dostlarımızdan biri geldi. İçeri buyur ettim, yüzümdeki gülümsemeye garip bir şekilde baktı. Hemen ardımdan odaya girerken "iyi misin?" diye sordu bana. gülümseyerek "iyi olmamam için bir sebep mi var?" dedim. Dost, seninle uzanıp sabahlara kadar film izlediğimiz koltuğumuza oturdu ve derin bir iç çekişten sonra "dönmedi değil mi?" dedi ve "akşama tekrar uğrayacağım" gibi kafamda bulanık bir şekilde yankılanan birşeyler daha söyledi, gitti. O anda yerdeki, bir savaşta ölmek üzereyken birbirine sarılan iki kardeş gibi duran, paramparça olmuş gitar ve çelloyu gördüm. Acı bir koku yaktı burnumu. Yatağımız çürümüş omlet ve yırtılmış kitaplarımızla doluydu. Heryer karardı.. Gözümü açtığımda o sarı tüylü ufak yaratık bileklerimden akan kanı yalamaktaydı.. İç güzel kızım, babanın ruhu hepsininle olacak.