Gölge

Telefon çalıyor. Israrcı. Gecenin bu vaktinde kim olaki?
Karanlığın içinde yorgan hafifçe oynuyor. Bir el yorganın içinden çıkıp baş ucundaki abajuru arıyor. Önce gözlüğe denk geliyor el ve onu bırakıp aramaya devam ediyor. Telefon ısrarla çalıyor. El bu sefer telefona ulaşıyor ve ahizeyi kaldırıp yatağa doğru çekerken yatakda yaşlı ve çökmüş bir beden doğruluyor. Telefonun ahizesini sağ eline alıp kulağına götürürken, sol eliyle de abajuru yakıyor. Soluk ışık yüzündeki kırışıklıklarda bir mağbet edasıyla gölgeler oluşturuyor. Grotesk görüntü kısık gözlerini kırpıştırırken, boğuk ve yorgun bir ses telefona cevap veriyor.

"Efendim...Evet benim...Nasıl?!!"

Boğuk ses heyecanla incelip, titriyor.

"hemen geliyorum."

Ahizeyi yerine bırakan el, dönüşte gözlüğe uzanıp alıyor. Grotesk şekil gözlüğü takarken ince kollar, yaşlı elleri taşıyamayacakmışcasına titriyor. Derin bir soluk. Eller yatağa gömülerek yaşlı bedeni itiyor. Doğrulurken kadim kemikler kırılıyormuşçasına sesler çıkarıyor.

Oda abajura rağmen karanlık. Yaşlı adam, kapıya doğru ilerliyor. Kapının yanındaki ışık düğmesini arayarak buluyor ve yakıyor. Koyu ahşap mobilyalar odanın da adam kadar kadim olduğunu anlatıyor. Büyük ağır ve cevizden yapılma olduğu belli olan bir dolaba yaklaşıp, kapısını açıyor. İçerden siyah bir takım çıkartıp, kapıyı kapatıyor.

Ağır hareketlerle, bir ayin edasıyla giyiniyor. Eski aynanın karşısına geçip, papyonunu düzeltiyor, saçlarını tarıyor. Old Spice parfümünden sıkıyor ve titreyen elleri şişeyi yerine bırakırkenşişe devriliyor. Yaşlı şekil, iki elini komidine yaslanarak eğik duruyor ve titriyor. Sol eli, hızla kalkıp inen göğsüne uzanıyor ve kalbini tutuyor. Şekil güçlükle doğruluyor. Sol eli kalbinin üzerinde, sağ eliyle cebinden dil altı hapını çıkarıyor. Kutuyu sağ eliyle açmaya çalışırken kutu düşüyor, yuvarlanarak yatağın altında kayboluyor. Derin bir iççekiş. Şekil yatağa oturuyor. Çökmüş.

Odanın ağır kapısı gıcırdayarak açılıyor. Şekil kafasını kaldırmıyor bile. Odanın yetersiz aydınlığında çok az belli olan karanlık bir gölge akıyor içeriye. Şekil bezgin ve boğuk bir sesle.
"Seni bekliyordum...Hazırım...Seni bulduğum güne lanet olsun!"

Gölge dalgalanıyor. Karanlığı artıyor. Ağır ağır ilerleyip karanlığıyla şekli sarıyor...

Telefon çalıyor. Israrcı. Grotesk şekil, yerde hareketsiz yatıyor. Gün ağarırken oda aydınlanıyor. Belli belirsiz bir gölge, bir iç çekişle dalgalanıp yok oluyor.