nihilizmim atakta, pesimistliğim travmada..

mutluluk... acımak, acınmak... istediğini elde etmek..

lise hayatım boyunca melankoli takıldım.. hani o arka sırada oturan, kulağında müziği elinde bi' şeyler karalayan biri vardı ya, işte o bendim.. ''cool'' görünme adına kendini kaybeden, mutsuzluğu ve umutsuzluğu seçen ve her fırsatta kendini acındıran, kendine sorarsanda ''nihilizmim atakta, pesimistliğim travmada.. '' diyen bir arkadaştım ben..


sonra bir gün bir yıldız kaydı,bir kıza aşık oldum..benim aksime küçük şeylerden mutlu olan pembe başlıklı bir polyannaya.. bende ne eksikse Onda da o vardı.. söyledim umarsamadı, biraz laf ettim biraz acındırdım kendimi ve istediğim gerçekleşmişti.. evet, kendimi acındırdım, mutsuz göründüm ve isteğimi elde etmiştim.. peki sonuç? mutsuzluklarla başlayan mutsuz ve iki yıl kadar süren bir ilişki.. ama bana çok şey öğreten ağlattıkça ilede gülmemi sağlayan bir şey..

ama şimdi o günleri tebessümle hatırlıyorum ve yazabilecek cesareti kendimde buluyorum.. O polyanna artık benimde içimdeydi.. burnuma konan bir kar tanesi bile mutlu ediyordu artık..

ama çevreme bakıyorum, forumlara göz atıyorum.. mutsuz görünmek için çaba harcayan, kendini kaybettiğini sanan ama aslında ''kendi'' denen şeye hiç bir zaman sahip olmayan bir yığın yeni yetme...(hoş bende yeni yetmeyim ve bunları eleştirmek haddim değil ama ... )

soruyorum neden insan cool görünmek adına mozoşistlik yaparki.. insanları etkilemek, ilgiyi çekmek adına mutsuz,umutsuz ve yalnız kalırki...

yada belki bu sorulmaması gereken birşey, bize nasihat değil tecrübe gerek...