Ve Sen

Ne kadar anlamsızsın. Senin için harcadığım zamanlara üzülüyorum.
Tüm hayatıma yayılan bir ansın. Tüm sayfamı kaplayan bir noktacık mürekkep. Gözlerimi alan bir damlacık ışıksın. Uzaklaşsan ardına kadar açılacak senden kalanlar bana.
Senden kalanlar. Bu ne kadar büyük bir söz böyle senin için. Senden kalanlar aslında sonsuz eksi bir, yine sonsuz. yani sen yoksun. olsan da yoksun.
Bir ironi kurup seni var etme çabası ah şu gönlümün. gönlüme kuruldun. kalp coğrafyam dünyadan da büyük ama sen siyah bir sis gibi çöktün üstüne. etrafımı duvarlarla çevirdin. daraldı. küçücük kaldı. sadece sen sığdın.
Çekil git artık desem. Yine yazık. Minik bir toz zerresisin ama ölü toprağısın bana.
Diri tuttun diye avunuyorum kalbimi. bir odacık diriliği sakladın hep. Kalan sonsuzluk ölü mü, donmuş mu, yaşar mı, yeşerir mi çok merak ediyorum.
"Ben ne büyük bir aldanışla bakmış olmalıyım ki hayata" görmedim orda senden başkasını. Gözlerim sana çok alıştı. Yazık oysa ne çok renk vardı.
Gözümü açsam da kalemim açılır mı bilmiyorum. Gözümden de çok kalemime bulaştın. Kalbime dönmek için kalemime binmeliyim diyorum. Ama orda sen oturuyorsun. Tek kelimesin ama maalesef tüm yazdıklarımsın.
Nakşı medih nakkaşa racidir. İnansam züğürt tesellisi.