Karanlık

Saat ikiyi geçiyordu. Ay iyice yükselmiş, beyaz ince bulutların arkasından hafif bir ışık yayıyordu. Camda sigarasını içerken soğuktan korunmak için üstüne geçirdiği hırkanın cebi camın kenarına takılınca bir anda dengesizce hareket etti ve elindeki sigarası aşağıya düştü. Giden sigaraya bakmak için hızla camdan uzandı. İlk önce 2.katın camının önüne çarpan sigara aşağıda ki ot denizinin içinde kayboldu. "iyiki yağmur yağdı" diye geçirdi içinden. Bir sigara daha çıkarttı paketten ve rüzgardan korumak için avcunun içinde yakarak derin bir nefes çekti. Kafasını yukarıya kaldırıp bulutlara, tek tük görünen yıldızlara ve aya baktı. Sonra apartmanın önünde ki ağaçlarda gezdirdi gözünü. Neredeyse zeminin görünmesini tamamen engelleyecek üç büyük ağaç yapraklarının yağmur sonrası parlaklığıyla dikiliyorlardı.

Sigarasının sonuna doğru apartmanın önünde ki bahçenin içinde, biraz ileride bir hareket çarptı gözüne. Dikkat kesildi bir anda. Ardından tüy yumağı çıkartan bir kedinin sesini andıran bir ses geldi. "Yazık hayvancağıza" dedi içinden. Sigarasını ağzına götürdü ve son nefesi çektiğinde aynı sesi tekrar duydu. Bu sefer ses doğruca camın altında ki ağaçların arasından gelmişti.Kediyi görebilmek amacıyla ağaçlara doğru dikkatle bakmaya başladı. Ağaçların altı karanlıktı ama yakında ki bir sokak lambasının ışığı en sağda ki ağacın altını aydınlatıyordu. Oraya doğru bakmaya başladı. Hareketi fark etti tekrar. Ama ağacın altındakinin bir kedi olmadığını gördü. Karanlıkta neredeyse görünmeyecek kadar siyah giyinmiş bir adamın silüetini gördü.

Hırsız olduğunu düşünerek, onun kendinisi gördüğünü anlamasını sağlamak amacıyla sonu gelmiş sigarasını aşağıya fırlatıp, adama doğru dikkatlice bakmaya başladı. Attığı sigara adamın bir kaç metre uzağına düştü. Adamdan gene aynı ses çıktı. Bu sesin bir adamdan çıkması içini ürpetti. Kafasını çevirmiş sigaranın olduğunu yöne bakan adam bir anda kafasını çevirip kendisine baktı. İçinde bir ateş yandı bir anda. Korku kulaklarına kadar çıkardı ateşini. Ama el parmaklarında ki kanın çekildiğini hissetti. Hayatında bu kadar korkmamıştı. Kendisine bakan simsiyah silüetliadamın gözleri kıpkırmızı parlıyordu ve adamdan gene aynı ses geldi. Korku onu dondurmuştu. Adam kalkarak pencerenin direk altına geldi. Dördüncü katta olmanın verdiği bir rahatlık olsa da içinde korkusu anlatılabilir gibi değildi. Ve belki de daha fazla korkacaktı.

Adam bir müddet kendine baktıktan sonra gerinir gibi bir hareket yapıp aniden zıpladı ve ikinci katın pencere pervazına tutunup kendini yukarı çekti. Bağırmak istiyordu ama tamamen kilitlenmişti bedeni. Gördüklerine inanmak istemiyordu. Kusmak istiyordu. Bağırmak istiyordu. Ağlamak istiyordu. Adam geliyordu! Karanlık silüet kendini sağlama alıp hafif bir zıplamayla üçüncü katın camının pervazına tutundu. O anda artık durmanın vakti olmadığının içinde ki son mantık zerresinin çığlığıyla kesinleşmesi üzerine hızla geriye çekilip camı örttü. Kolu çevirdi. Ama hiçbirşey olmadı. Camın kolu yaz başında kırılmıştı ve kapamak zorunda olmadığı için tamir ettirmeyide düşünmemişti. Yapabileceği tek şey kalmıştı. Camı tüm gücüyle itmek ki o anda karanlık silüetin camın kolunun kırık olduğunu bilmediğini düşündü. "Türk'ün aklı" dedi içinden "kaçarken geliyor işte" Karanlık parmaklar camın korkuluğunu tutup da yukarıya doğru kendini çekmeye başlayınca o Türk'ün aklı da kalmadı. Simsiyah, yüzsüz, sadece parlayan iki göze sahip bir kafa gördü. Ve sadece karanlık bir beden.

Karanlık silüet camın önüne tırmanıp, korkulukta hafifçe çömelerek ona doğru bakmaya başladı. Gözlerinde hiçbir duygudan eser yoktu. Elini kaldırdı ve cama koydu. Dört parmaklı, başparmağı olmayan karanlık bir eldi bu. Camın üzerinde hafifçe gezdirip, camı itti. Cam kendini koyverdi.

Korkuyla cama yapıştı ve olanca gücüyle itmeye başladı. Karanlık silüet ona barak tek eliyle camı yavaşça itiyordu. Ya kollarında korkudan hiç güç kalmamıştı yada kasları ona itaat etmiyordu çünkü cam tüm gücüyle itişine rağmen tek eliyle iten adam tarafından açılıyordu. Cam yarısına geldiğinde karanlık silüet ani bir hareketle kafasını içeri uzattı. İşte o an her türlü korkunun son noktasıydı ve artık sonunun geldiği düşüncesiyle bıraktı herşeyi. Öylesine bir haykırdı ki, karanlık silüet bile bir anlık tereddütle geri çekildi. Ama haykırışın kendine bir zararı olmadığını anlamış olacak ki gene içeri girmeye devam etti. Vücudunun yarısı içeri girmiş karanlık silüetten bir yavru kedinin miyavlamasına benzer bir "miv" sesi çıktı.

O esnada odasının kapısı açıldı ve içeri babası girdi. Gördüğü şey karşısında bir an kalakaldı ama oğlunun tehlikede olduğu düşüncesiyle hızla karanlık silüete doğru saldırdı. Karanlık silüet üstüne gelen adamdan bir an çekinerek geriledi ve o anda ayağı camın pervazından kaydı ve dengesini kaybedip aşağıya düştü. Babasıyla hemen camı açıp aşağıya baktılar. Karanlık silüet ikinci katın pervazına tutunmuştu. Bir an yukarı baktı ve sonra kendini bırakıp aşağıda ki otların arasına atladı. Bir kez daha yukarı bakıp hızla ağaçların arasına dalıp gözden kayboldu.

Evdeki herkes sabaha kadar uyuyamadı. Sabah olur olmaz gidip yeni bir pencere kolu almak için evden çıktı. Apartman kapısının yanına geldiğinde, kapının önünde oturan bir yavru karakedi gördü. Kedi ona doğru bakıp "miv" dedi.