Zaman

Bir binanın tepesindeyim, yağmurlu bir hava, şehir ışıklarını izliyorum... Fişi adanlarında yosunlar yılda bir kez günyüzüne çıkarlarya işte öyle bir şey..
...
Hayatla mücadelemde askerlerimin çoğunu kaybettiğim günlerdi. Geleceğe dair umutlarımın, beklentilerimin, hayallerimin coğundan ıssız bir köşede bıraktığım günlerdi. Kendimi bomboş bir şehirde, yapayalnız hissediyordum. Bırakmıştım artık tutunduğum son dalı. Gelecek denilen zamana boş gözlerle bakıp ölüme koşuyordum...
O günlerdi işte...
Birden çıkıverdin karşıma...
...
Bir asrın başlangıcıydı sanki.. Malazgirt Meydan Muharebesi, İstanbulun Fethi kadar çoşkuluydu askerlerim. Ordularımın başına sen geçmiştin bir General olarak. Hiçkimsenin hayallerinde bile ulaşamadığı şeyleri gerçek kılacaktık... Söylediğin her söz beynime kazınıyordu birdaha silinmemek üzere.. Seninle birlikte yenilendiğimi hissediyordum.. Hayatı yaşamayı, seninle yaşamayı seviyordum... Seni seviyordum.. Bir anne duası kadar saf ve temiz bir sevgiydi.. Sesini duyduğum zaman zamanın durmasını isterdim. Günün her saati sesini duymak isterdim.. Sen anlamımdın meleğimdin... Kurtarıcımdın...
...
Seni, sevgini, sevgimi anlatmaya satırlar yetmez sevgili.. Bir şiir bir öykü bir destansın sen.. Hep yazılıcak hep anlatılacak.. sonu hiç gelmeyecek...