|
Karanlığı seviyorum artık aydınlığı değil.Biliyorum bu bir sevgi değil aslında bir seçiş de değil,bir vazgeçiş belki de.Işığın her şeyi bütün çıplaklığı ile göstermesi,aydınlıkta kalan hiçbir şeyin gizlenememiş olması belki de bana karanlığı sevdiren..Belki de ışıktan korktuğum için seviyorum karanlığı.Günahlarımın aydınlamasından, sevgimin bir gün biteceğini görmekten korkuyorum..Işığı gören insanların değişimlerinden,farklılıklarından.Korkuyorum bir şeyi gördüğüm halde ona ulaşamamaktan,bir ses duyduğumda sahibini bulamamaktan.Korkuyorum aydınlığın içinde kaybolmaktan..Bu yüzden karanlığa sığınıyorum.Orada hiç bir şeyi görmüyorum,hiç bir şey duymuyorum, hissetmiyorum.Sadece düşünüyorum.. Hayatı,düşünüyorum O an insanlar geliyor aklıma,zora ki gülüşleri,sahte sevgileri,anlamsız bakışlarıyla..Düşünmekten vazgeçiyorum..Bütün bunlar ışığı anımsatıyor bana ve tekrar korkuyorum. Karanlığa doğru kaçıyorum.Bu sefer ,onu görüyorum fakat ona ulaşamıyorum.Ne olduğunu anlamıyorum.Arkamdan bir şeyin beni takip ettiğini hissediyorum.Arkama döndüğümde sadece bir ışık görüyorum.Ben ne kadar hızlı karanlığa ulaşmaya çalışsam da ,ışığın daha da yaklaştığını ,karanlığın da bir o kadar uzaklaştığını anlıyorum.Yavaşlıyorum,artık kaçacak bir yer kalmadığını biliyorum.Beni takıp eden şeyin soğukluğunu vücudumda hissedebiliyorum üşüyorum sadece.Arkamda ki ışığın beni beklediğini hissediyorum..Cesaretimi toplayıp arkamı donuyorum.Karsımda duruyor artık onu görebiliyorum .Bu sefer korkmuyorum ondan.. çünkü artık onun basit bir ışık olmadığını ,onun beni karanlığıma ve mutluluğa ulaştıracak ölüm olduğunu anlıyorum....Az kaldı karanlığım son bir kaç soru kadar yakınsın artık bana sana öldüm bak yanındayım diyebilmek için geliyorum...
|
Yazar
Normal
