bir masal...

Aynı şehirde birbirinden habersiz hüküm süren iki kişi hakkında...

Şehrin karanlıklar prensi varmış!İçi kapkara,zifiri karanlıkmış.Geçmişte yaptıklarıyla acılıymış....
Nice duyguları katletmiş,nice canlar yakmış,sevmiş-sevilmiş,yanmış.Kraliyetinden pişmanlarla uzaklaşmış...
Boş bir anında,kendi emriyle kendini zindana attırmış.

Birde o şehirde kaos,karmaşa prensesi yaşarmış...Hiç kimseye güvenmezmiş,her saniyesi yıkım,geçmişi kıyametler doluymuş..Prenses kendini sevmezmiş,kimseye değer vermezmiş,zamanında öyle hançerler öyle kırbaçlar yemişki,kendine izler bırakmış unutmamak için...

Prens ve prenses,bir gece tanıştırılmış dost eliyle...

Prens zindanından çıkarmamış yüreğini o gece!Kadehlere sığınırken prenses içindeki karanlığı sezmiş..Onun karanlıklar prensesi olduğunu bilmeden daha!Bir el atsa çıkarır sanmış karanlıklardan,kaoslarınada bulaştırmadan....

Prens ise geçmişteki kaosları hatırlamış ona bakınca,elinde kılıcı nice saldırıları varmış kaos akşamlarında...Anlatmak istemiş fakat prensin güvensizliği engellemiş...Prens güvenmeden anlatmazmış,prenses ise güvenmezmiş...İlk gecelerinde prens zindanına gitmiş,prenses hafızasında yanlış yer vermiş...

Bir gün yine dost elinde karşılaşmışlar...

Masal bu ya prens zindan kaçamaklarındaymış,prenses ise durgun kaos sonralarında...İşte o gün birbirlerini çeken zıtlıkları ortaklık görmüşler.Prens sahte ışıklarıyla gelmiş her buluşmalarına,prenses kaoslarını kilitlemiş prensin ziyaretlerinde...Mutluymuşlar ortada geçmiş yokken,gözleri değmiş,dudakları okşamış birbirlerini...Prenses melek kadar güzelmiş....


Sonra birbirlerine geçmişten bahsetmeleri gerekmiş!Tabi hayat bu ya biri karanlıklar,biri kaoslarla yaşarmış...İkisinin karışımı akıl almaz derecede zararlıymış!Prenses ilk baş umursamamış,Prens ise gururluymuş,savaşırım diye hazırmış....

Gün gelmiş prensesin kaosları karanlıkmış,prens üzülmüş ışık bulamamış aydınlatmak için.Prensin karanlığı sarsılmazmış,ışık sızdırmazmış hep sakin bir karanlığı varmış...
Gün gelmiş prenses bilmeden aydnlık bir kaos yollamış prensin karanlığına!Prens huzursuz olmuş bir süre,aydınlığa dokunmamış!Sonra aydınlık karanlığa dayanamayıp ölmüş,kaos görünmez olmuş karanlıkta....

Son gecelerinde anlamışlar birbirlerini sevdiklerini!Prenses kaoslarıyla anlaşmazlığa düşmüş..Korkmuş prense yeni kaoslar yollamaktan...Çünkü göremiyormuş prensin içini karanlıktan...Prens anlatmadan bilemiyormuş!
Gözyaşı nehirinde veda etmişler birbirlerine...Son kez el ele,göz göze,biri karanlığına,biri kaoslarına....