Acı övgü...

Dünya bu kadar küçük değildi,Tanrım!

Kaçacak yer bulamıyorum.Sönecek deniz yokmu buralarda?
İçim haykırış ve can çekişlerin köşe kapma mekanı...

Duracak yer bulamazken,gidecek yerim kalmadı.Her sevdamı şansızlık bıçakladı,her hayalim veba oldu,çocukluğum evsiz kaldı...

-Ey güzel anılar neden acı veriyorsunuz?
-Ey geçen yıllar hep benden yiyorsunuz!

Hangi kuyuya haykırsam şu kara sevdalarımı?Kim daha çok kanattı sevdiklerimden?İşte gözyaşım mürekkep,işte feda edilen sayfam...Oyun bahçesinde vurulmuş çocukluğum,yarım kalmış kangren olmuş sevdalarım,şanssızlık saplanmış aşklarım...

Oysa hep hazır ve nazır bu kin,nefret,şansızlık...Nasıl oldu hiç devrilmediler?Kalemimi her oynatışımda onların darbesi işte!

Boşver,onlara yarıyor,onları övüyorum yazdıkça....