Çik Gel

Her akşamın son buluşunda özledim seni. Karanlığın en sessiz yerinde, en ücra köşesinde bu şehrin… Koskocaman yalnızlık bu benimkisi, bedenimin eridiğini hissetmek günden güne, her seni hatırladığımda, her hayalinde bir şeyler eksilmesi şu Benden… Yalnızlık bu olsa gerek, sevmekle aynı yoldan geçmek… Saatleri geri sarmak bazense, yine de zamanı durduramamak her ne kadar düşlerimde olsan da…

Her seni hatırlatan şarkıda, her seni görmemi sağlayan düşlerde hüzünlenmek ve bir sigara yakmak galiba yalnızlık… Yağmurda yürümek ama ıslanmamak gibi… Gecenin bir saatinde birden yatağımdan fırlayıp, çıplak ayaklarımı toprağa basmak ve bir sigara yakıp düşünmek gibi hasretin… İsyan etmek aşklara, her beyaz gelinliğe, günü geldiğinde ağlamak ama yinede unutmamak bu bendeki her neyse… Saatlerce boş sayfalara bakıp ne yazacağımı düşünmek, bir sigara yakıp bitmesini beklemek ve ardına bir sigara daha… Dumanında hayaller kurmak gibi bu yalnızlık ve kalan küller gibi işe yaramaz bir bedende olmak…

İşte öyle hasretim gözlerine…

İşte öyle yalnızım,

Sessiz…

Suskun…

Ama… Ama hasretler biter bir gün, bu acılar, göz yaşlarım, yalvarışlar, iç çekişler… Hepsi biter bir gün, diner bu ansız gelen sancılarım… Bu sensizlik…

Bu şehri terk etmeden, ruhum bedenimden ayrılmadan dön ne olur… Dön ve bir kez olsun arkana bak… Geride bıraktıklarına, bana… Son kez gözlerime bak, sıcaklığını bırak bir an da olsa…

Sonbaharda yapraklar dökülmeden gel, rüzgârlar almadan beni…

Cümlelerime son vermeden gel, yazacak beyaz sayfalar bitmeden…

Saate aldırmadan, ansızın çık gel, yaralarım kanamadan…

Yenik düşmeden bu hayata, bir sabah çık gel düşünmeden…