Yanlız veda...

Son kez gelişiydi artık buraya...

Merdivenlerden çıkarken korkulukları sessizce "Son gelişim!"diyerek okşadı.Belkide küçük bir çocukken yada bir ergenlik genciyken aklındaki o tatlı sorunları hatırlamak istedi.Adımları yavaştı,ışığın loşluğu ona"Bir kenara geç ve son bir defa göz yaşlarını dök."der gibiydi...Burada nefes almak bile huzurluydu,hayatın tüm olumsuzlukları dışarıda kalır sadece zil çalardı."Dışarı gelde oynayalım!"dermişçesine çocuksu zil çalışlar...

Kapısını açtı,her zamanki o gıcırtıyla selamladı kapı onu.Parmakları uzun süre dokundu kapıya ve gözleri son bir defa sevişti odasıyla...Yüreği kan ağlıyordu,bir anı bile kaçırmamak için kırpılmıyordu."Evet!Buradan böyle tek parça gidemeyeceğim..."dedi içinden.

Kirli perdeli,kahverengi eski ahşap penceresinden son kez izledi sokağını.Al işte!Ordaydı arkadaşlarıyla mahallenin meydanında saklanbaç oynuyordu,Ayşe teyzenin damında gizlice ilk biralarını içiyordu,unutulmaz aşkıyla ıssız dağ yolundaydı işte pembe bulutların içinde...Dayanamadı bakmaya,kafasını irkilerek çekti sokaktan...

Yatağına baktı güldü yine.Yatağını hiç toplamazdı,annesi ne zaman sorsa"Akşam gene yatıcam"derdi.Evet tabi annesi...İçini yakan bir nefes doldu yine..."O melek kadın,Annem!O şevkat,o sıcaklık...."içi içini susturmak için haykırdı,elini yumruk yaptı....Yalın ayak girse ayakları ıslanırdı insanın bir zaman bu odada, gözyaşlarından...Burada her gece bir sevgili girer düşlere hançer saplardı gençken,ağlardı,kanardı,düştüğü yerde kalan para gibiydi...

Sonra harcandı!En nefret ettiği şey bir modaya uymaktı,bir modada akıttığı kanın hesabını yine bu odada ödedi,elinde kadehlerle oturdu bu odanın köşelerinde.Kendince pisletti oraları varlığıyla,ağladı ve ağladı...

Bir kaç hayati eşya dışında hiç birşey almayacaktı odasından.Yani oda halkını rahatsız etmeyecekti.Emektar yatak,yaşlı kapı ve kaç zamanlık giysileri...Odadan gitme zamanı gelmişti!Bembeyaz duvarları hiç sıkmazdı oysa onu,hiç birşey asmamıştı yıllarca bu odaya...Yatağına baktı yine!Bu sefer sevgilisini uyurken hatırladı, nasıl öpüp kokladığı,geceleri uyanıp onu izleyişi ve onu okşaması bir kedi yavrusu gibi...

Sarsıldı biraz.Bunca zaman ve bunca acıdan sonra onu yine en masum,en güzel haliyle hatırlıyordu.Yastığa çarptı gözü,yas tuttuğu zamanlardaki gibi köşede iki büklüm duruyordu!Belki küsmüştü gidiyor diye..Kitaplarına baktı,gözyaşından okunmaz hale gelen şiirlerine,en uygunsuz zamanda yazdığı yazılarına...Onlarda burada kalacaktı,kalmalıydı!Belki birisi anlardı onu,okur ve yazardı,cevapsız sorularını cevaplardı...

Tahterevalli konumlu dostlarıda gelmişti bu odaya,ağlarken yada sahte gülüşler çakarken.Hepside kendini ağır görürdü,onların yaşadıkları ve kişilikleri kendininkinden ağır düşünsün diye klişeli dersler vermeye çalışırlardı.Bu sisli oda bunları dinlemişti,onun çıkarmadığı dersleri çıkarmıştı belki o yüzden suskundu böyle!O günlerde tek yoldaşı kedisiydi.Küçük,sevgi dolu kedisi...Tek nankörlüğü hayattan erken emekli olmasıydı...

Onun göz yaşlarıda bu odaya gömülüydü,nice güzel hayallerin gömülü olduğu gibi...Burası ilk kez boğuyordu oysa!Yatak,yastık,pencere,kitaplar,giysiler hepsi gözünün içine bakıyordu sanki...Gözünden damlalar aktı,suratından süzülerek narince düştü zemine,utandı ilk kez odasından...Ona değer verdiğini bilmemeliydi ona göre,kim bilse terketmişti çünkü şimdiyse oda onun özlemine akan gözyaşının tadını almıştı,eyvah!

Gözlerini sildi,çocukken yaptığı usülle,kıpkırmızıydı içleri.Başı öne eğik döndü kapıya,arkada sirk davullları çalsa yeriydi,öptü kapıyı,hıçkırmaya başladı,çekti ve vurdu arkasına,çıktı ve gitti!Kulağında kapının acı gıcırtısı...