Yağmurda Sensizlik!!

Hava kararmaya başlamış, sokak lambaları yanmıştı. Sokağın iki yanına park etmiş otomobiller yavaş yavaş birer karaltıya dönüşüyorlardı senin gibi... Gözlerimin akasında resimler birbiri ardısıra geçiyo, bir türlü kaybolmuyorlardı. Ama ben sensiz boş ıssız ücra sokak köşelerinde kaybolup gidiyordum.. Ruhum şehrin ücra bir köşesinde belki bir gün doğacak olan güneşi (seni) bekliyor gözyaşları içinde...

Yağmur camı dövüyordu. Perdeleri yana çektiğimde oda neredeyse hiç aydınlanmamıştı. Hemen dışarı çıktım. Boğuluyordum... Bir süre yürüdükten sonra cadde üzerinde bir kafeye geçip ön tarafta yağmur altındaki trafiğe bakan bir masa bulup bir çay söyledim. ve bir sigara yaktım... Pencerenin bulanık camından yağmur altındaki trafiği yada sensizliği...

Şimdi daha iyi anlıyorum Pencerenin buğulu camının ardındakileri... duyguların ölümünü... değerlerin sıfıra inmesini... sensizliği... İçimdeki hayat enerjisinin damarlarımdan çekilmesini...

sensizmi nefes alıp vericem sokaklarda?
bir yanım hep senimi arıcak herşeyse?
Sensizlikmi alın yazım?...