hiç gelmeyen davetsiz misafirler

umudun tam kesildiği sıralarda birdenbire yeşerdiği anlardan biriydi.nisan güneşi gürültülü kenti saatlerdir sarmalamaktan yorulmuş,yaklaşmakta olan akşamla birlikte uzun binaların ardına çekilmeye hazırlanıyordu.ama,kentin beton binaların en çok sıklaştığı semtlerinden birindeki bir evde üç adam belki de onun ışığını o gün içinde ilk defa gördüklerinden,onun artık iyice azalmış pırıltıları onların gözlerini alıyordu.bu duvarları beyaza boyalı evde,saatlerdir masanın başında oturmakta olan üç adam birbirlerinin başlarını uzun zamandır ilk defa öne eğik değil de,aydınlık bir gülümsemeyle dimdik,bakışlarını ışıl ışıl görüyorlardı.mutlu,ama çok sürmeyeceği belli olan sessizliği behiç bozdu:
"arif!..."
bu kez aynı şeyi düşündüklerinden emin olmanın huzuruyla bir süre daha gülümseyen gözleriyle sessizce oturdular.haftalardır gündüzleri düşüncelerini,geceleri uykularını,son günlerde çoğunlukla düşlerini de kemiren tüm korkular,sıkıntılar tek bir türküyle tıpkı bir balonun havasının salınıverilmesi gibi bedenlerinden bir anda çıkarak gri gökyüzüne karışmıştı.
günün bu saatlerinde muhtemelen sırtını denize vermiş kestirmekte olan dostları arifin söylemekten çok hoşlandığı,çok da güzel söylediği,hatta bu yüzden arifi tanıyanların birçoğu gibi onların da arifle özdeşleştirdikleri türkü açık pencereden girmiş,hala odanın içinde geziniyordu.
cemal sigarasını yıpranmış masanın üstünde söndürdü.
"gidip eşyaları toparlayayım."
upuzun bacaklarını altında süklüm püklüm toparladığı küçük tahta masadan güçlükle çıkarıp kalktı,durup hala şaşkın,kıpırdanan arkadaşlarına baktı:
"daha fazla vakit kaybetmemeli değil mi?"
yusuf saatlerdir ilk kez açtı ağzını,belki bu yüzden çatlak çıktı sesi:
"ne zaman çıkarız yola?"
cemal coşkuyla atıldı:
"hemen şimdi!eşyaları toparlar toparlamaz!"
tekrar gülümsediler.cemal koşar adımlarla soldaki küçük odaya girdi.
"vay be..arif...nasıl gelmedi aklımıza,hayret!"
behiç iyice uzamış sakalını sıvazlıyor,bir yandan da açık pencereden karşıdaki elektrik direğine konan kuşların yenileri kondukça denge sağlamaya çalışmalarını izliyordu.cemal bağıra çağıra odaya daldı.kuşların hepsi uçuştu.
"artık her şey yoluna girecek!arifin teknesi gibisi var mı?bir karşı kıyıya geçtik mi!..."
yusuf sessizce tekrarladı:"bir karşı kıyıya geçtik mi.." gülümsüyordu.
cemal kucağında özenle katladığı bir gömlek yığınıyla odada dört dönüyordu."ne oldu behiç?bak nasıl döndü şansımız!"
behiç çoktan bir sigara yakmış,keyifle bir şeyler mırıldanıyordu.diğer ikisi de onun o keyifli haline özenip birer tane yaktılar.cemal az evvel kucağında özenle taşıdığı gömlekleri bir köşeye fırlattı.tam ağzını açıp bir şey diyecekken yusuf tereddütle sordu:
"olur mu ki böyle çatkapı?..."
sessizlik.
üçü de birkaç saniye birinin çıkıp da inkar etmesini bekledi.itiraz gecikince de yusuf:
"arife mi ayıp olacak canım.."diye geçiştiriverdi telaş ve suçluluk duygusuyla.bu kez onaylamalar hiç gecikmedi.
"gelin diyordu zaten hep.."
"bu gece karşısında görünce nasıl sevinecek kim bilir.."
kurtuluş umutlarının bir anlığına da olsa tereddüte düşmesi hepsini huzursuz etmişti.cemal yine ayaklandı,odaya saçılan gömlekleri en baştaki özeniyle bir bir topladı.zaten boş olan evdeki eşyaları toplama işi bunu bir de çarçabuk yapınca yirmi dakika bile almamıştı.boş salonun ortasında durup "şimdi ne yapacağız?" der gibi birbirlerinin yüzlerine bakarken gözlerinde tatlı bir yorgunluk ve katıksız bir huzur vardı.
"otobüsten yer ayırtmayı unuttuk!" behiç koşa koşa içerdeki odaya gitti,ikisi hala salonda dikilirken gururla geri döndü:
"ayırttım.19:30 otobüsüne.gece yarısı orada oluruz herhalde..."
"güzel..." yüzlerine yine memnun bir gülümseme yerleşmişti.kapıyı dıştan çekerlerken yusuf derin bir iç çekti.
"bekleyin,hemen şu tabağı bırakayım.ayıp olur kadıncağıza.." üst katta oturan kadının 2 gün önce içinde yemek getirdiği tabaktı.o,telaşla merdivenleri çıkarken diğer ikisi arkasından gülüyorlardı.yusuf tabağı verip tekrar aşağı indiğinde merdivenlerde kimse yoktu.koşa koşa en alt kata indi.cemalle behiç bavulları yere bırakmış,sabırsızlıkla bekliyorlardı.
" 'nereye gidiyorsunuz böyle elinizde bavullar?' dedi,bir şey diyemedim" dedi yusuf.o anda yusuftan başka kimsenin umrunda değildi meraklı komşu.cemalin elleri titreyerek açtığı maviye boyalı demir kapının dışına çıkıp da sokağa adımlarını attıklarında artık iyice kızarmış güneş bir kez daha aldı gözlerini üç heyecanlı adamın.
coşkuyla caddeye çıktılar.artık onlar için sıkıntılar,kuşkular yerini mutlu bir telaşa bırakmıştı.sessizce alt geçitten geçtiler.sonra bir cadde daha.behiç yürürken arkadaşlarının yüzlerine baktı tek tek,en az kendisi kadar mutlu görünüyorlardı.iyice keyiflendi.otoyolun kenarlarındaki ağaçlar uzun bir kışın ardından pembe-beyaz çiçeklerini sergiliyordu."bu yıl bahar uzun süreceğe benziyor"diye geçirdi içinden.gözlerini kapadı,mis gibi kokuyu huzurla içine çekti.karşıdan rengarenk arabalar geliyordu.deniz mavisi bir tır onlara değdiğinde hepsi de arifi ve teknesini düşünüyorlardı.sonra hepsi öldüler.