Fotoğraf albümleri

Bazen dalıp gidiyorum. O eski ve tozlu raflardan kilitli fotoğraf albümlerini çıkartıyorum sık sık. Küçük kilitlerini o büyük anahtarlarla özenle açıp, kurumuş gözlerle bakıyorum onlara. Fonda hep aynı şarkılar, hep aynı tebessümler var.

Bazen soruyorum "Her şey neden bu hale geldi?" diye. Sonra tekrar derin denizlere dalıyorum en dipteki cevapları bulmak için ama nafile... Nefesim yetmiyor, ulaşamıyorum bir türlü onlara. Bu da yetmezmiş gibi her seferinde vurgun yiyorum o derinlikten yüzeye çıkana dek.Her seferinde sanki bir parçamı kopartıyor acımasızca benden o fotoğraf albümleri. Yakmak istiyorum onları ama yakamıyorum. Yüzlerin kafamdan silinmesinden korkuyorum belki de.

Bu gece yine raflardan çıkardım o kilitli fotoğraf albümlerini. Onlara bağımlılığım gün geçtikçe artıyordu sanki. Büyüleyici bir vücudun, narin bir tenin, kıvrak bir zekanın bağımlılığıydı bu. Onun kokusuydu ihtiyacım olan. Onun teniydi tenimin istediği. Onun nefesiydi boynumda hissetmek istediğim. Sonra bir şeyin eksikliğini farkettim: O sarhoş eden toz kokusu yoktu üzerlerinde. O eski heves de yoktu bende.

Artık yüzleri unutmaktan korkmuyordum. Başka bir yüz tanıdım. Başka bir tebessüme hayran kaldım. Başka bir tene hasret kaldım. Başka biri sigara yaktırdı o gece bana. Duvarlara bakmıyordum artık. Hava bulutlu bile olsa yüzünü görebilmek için yıldızları arıyordum. O an anladım o fotoğraf albümlerinin gözlerime tozlu bir perde çektiğini. O an anladım onlara gerek kalmadığını...