Dönersen!...

Dönersen ıslık çal sakın söyleme "ben geldim" diye...
Sadece ben bileyim geldiğini sevgili…
Bekliyorum, günlerdir bıraktığın yerdeyim...
Saatlerdir aynı yerde boş ve anlamsız gözlerle eşyaları izliyorum...
Sen yoksan her şey gereksiz diye düşünüyorum.
Beynim hafif uçuk, anlamsız yüz ifadelerim…
Gözlerimi kapattım... Uyumak istiyorum…
Aradan kaç saat geçti hatırlamıyorum…
Sabah olmuştu her şeyden habersizce…
Evin yakınlarındaki bir mezarlığa girdim…
Göçüp gidenlerin diyarı.
Kim bilir kaç sevdalı yürek yatıyor kara toprak altında
Saniyeler dakika, dakikalar saat, saatler gün, günler hafta, haftalar ay, aylar yıl gibi ağır ağır ilerliyordu!..
İnsanlardan kaçıyordum ve insanlardan kaçmanın tek yolu onların gelmek istemedikleri mekanlarda bulunmaktı ve buradaydım!..
Şu fani dünyada son yolculuk buraya yapılıyordu işte ve ben buradaydım!..
Gölgesinde oturduğum yaşlı selvi ağacı teselli edercesine yapraklarını döküyordu yada bir matem havası var burada sevgili!..
Şu çınarın dalları yaprakları kadar çevrem var ama ne var ki mezar taşları kadar yalnızım Sensizim..
…
Kim bilir sevgili bir gün o deli rüzgar yeniden eser...

Kim bilir…