Bi' gün ben de uçacağım

Haziranın 16'sında geç kalmış bir bulut kümesi Üsküdar'ın üzerine yerleşmiş, rüzgâr serin serin eserken tatlı tatlı yağıyordu. Yağmur sesi sokağın diğer seslerini bastırıyordu. Hava aydınlıktı. Masanın üzerindeki saat 19:45'i gösteriyodu. Ağır ritimleriyle bir müzik odanın içini kaplamış, açık pencerelerden dışarı taşarak yağmurun sesine kaynıyor, insanın kulağına belli belirsiz bir ahengi uluyordu. Batıdaki bulutların uçları tutuşmuş alev alev yanıyor, perdelerin arasından içeriye akşam güneşinin turuncu haleleri savuruluyordu. Objelere karşı ilgisiz kalan bir yazar kelimelerin ihanetine uğramaya mahkûmdu. 'Eğitim cehaleti alır eşeklik baki kalır'dı. Budha'da osururdu ama daha kudretli elbet. Her neyse işte, anlayan anlamıştı anlamayan aradaki farkı atını günbatımına doğru sürme efektiyle bir süre daha idare etmeye çalışacaktı lakin çekirgeler bile o kadar hayat tecrübesine rağmen böyle durumlarda en fazla üç kere sıçrayabiliyorlardı. Bir arkadaş "bi' gün ben de uçacağım" diyordu durmadan. Arkadaş! Evet! Bi' gün ben de uçacağım bunnara!