Bittiği Yerden

Bir bilinmeyenli denklemimdin tek seninle çözülebilirdi. Aynı şeyi düşünmek sadeleştirmek kendimi sana; seni alıp ben yapabilmek zaten sensiz yapamamak kadar yalındı sonuçta.

İnerken güneş arkasında bir perdeyle şafağa, gökyüzünün üstünü biraz yıldız bolca siyahla kaplayıp, hep gördüğümden azını verse bile ışık denen yanılgının oyunu; bir çift göz görmedikten sonra neye yarar daha azı ya da çoğu. Sahile çarpan dalganın istinasız her damlası yüzümde soğurken sert bir poyrazla; gözlerim titremiyor bile dalıp gittiği anılarımdan geriye. Ne kadar soyutlarsam diye düşünüyorum kendimi acıdan o kadar seni hissedebilirim belki. Belki sen acısında soyutlandığım yer kendim. Bir anı beliriyor gözümde içinde seni arıyorum. Belki zaten sen hiç yoktun belki her anımda seni umut ediyordum..

Bir ışık bile görmek istemiyorum önümde uzayan sonsuzlukta. Biz çok ışık olduk ama bir faydasını göremedim ne sana ne de bana…