bahara dokunan aynalar

senle ben
alabildiğine mavi bir düşü
paylaşan iki kişi
ömrümüz kumsalları düşünerek geçti

en çok bulunduğumuz
hiç gitmediğimiz bir yerdi
ve sonumuz
geçmişe ertelendi!

senle ben, iki kişi
ve düşlerimiz...
çiçeklerini çekiştiren
şehvetli ve ergen
ve baştan aşağı dişi
bir baharla
yakalandı

yapraklarından ayrılan ayıplar
papatyalarındı


senle ben bir suçu
üstlenmiş sorgucu
bakışlar gezdirdik aynalarda
ve aynalarda... körelmiş bir ucu
kalbime saplayan
anılardı