Acıtıyor,anne...

Bir insanın annesinden görebileceği,duyabileceği,çığlıklarmıdır canını acırtan,aydınlıkken,kapkaranlık bi matem yeri gibi gelen darbeler,hangisi canımı acıtan,koluma attığım jiletlermi yoksa bir annenin çocuğuna bela okumasımı ve o belanın gerçekleşip koskoca bir lanete dönüşmesimi sevdiklerinden ayırıp yarasına tuz basmasımı,korkularının üstüne korku katıp karanlığa sürükleyen merdivene bir ışık daha yakıp,buz gibi olup sinirden titreyen ellerine hakim olamadan fırlatıp attığım eşyaların geri dönmesimi yoksa bir haykırış gibi büyüyp uzanan sessizliğime bürümmemmi,biraz daha yazarsam aklımı kaybetmekten korkmammı canımı acıtan.
Hiçbirisi senin kadar yakmıyor canımı anne.Hiçbirisi varlığın kadar yakmıyor canımı.Isıtmıyor buz tutmuş ellerimi.İçimi döktüğüm şu kalem kadar fayda vermiyor varlığın.Kuş gibi çırpınan kalbim,ve titreyen ellerimle yazarken bunları sinirlerime hakim olmaya çalışmaktan ve bunların acısını kendimden çıkarmaktan bıktım.Derken bir çizik daha...Yine dayanamadım.Yine tutamadım.Oysa söz vermiştim Tanrı ya.Ölüm korkusu sardığında bedenimi birdaha kendime zarar vermemek için yemin etmiştim Tanrıya.Hiçbirisi senin kadar yakmıyor canımı anne.Sevgiye,sevgine susadım.
İçime akıttığım gözyaşlarım,tüm bedenimi sardı.Ve bedenim tükendi.Sinsi sinsi kapımda dolaşmandan,ve gizli saklı yaptığım şeyleri bulmaya çalışmandan bıktım.Adeta açıklarımı yakalamaya çalışır gibisin.Bu güne kadar bulmadın içimdeki gizlilikleri anne.Sen sadece dışarıdakilerle ilgilendin.Oysa içimdeki kapıyı aralıyabilseydin ne gizlilik kalırdı ne de sır.Ne tükenirdi bedenim kuruyan ellerinde.Nede...
Yinede bakma yazdıklarıma anne.Bakmayın yazdıklarıma.Nede olsa o bir anne değilmi?