onu bekliyorum...

Düşlerim var elimde senden kalan, hiç tatmadığım gülüşlerim, hiç oynamadığım oyuncaklarım… İçimi acıtan hatıralarım var elimde senden kalan, hiç bakmadığım fotoğraflarım, ve bir daha asla toplanamayacak boş kalan dağınık yatağım…
Bir umut doğsun içimde, ayrılsın benden ve içimden doğan bir umut sürüklesin beni peşinde diye yazıyorum, kelimelerin beni nereye götüreceklerini bilmeden, hesapsız ve umarsızca… Ama bak çok da kolay olmuyor işte, fazla uzağa gidemiyorum, istesem de senden kaçamıyorum. Bir savaş daha kazandın benden yana, bir kez daha parçaladın, rüzgarda savrulabilecek kum taneleri kadar paramparça ettin beni. Alıp ta veremediğin nedir benimle? Dokunsam bile hissedememek mi benim için seni böylesine vazgeçilmez kılan ya da asla sana sahip olamayacak oluşumun verdiği karşı konulamayan o garip tutku musun bende? Bana zarar verdiğini bile bile neden vazgeçemiyorum sende, kanımdaki zehirden daha yakın olduğun için mi? Yoksa bir aldatmaca mı bütün bunlar basit bir oyundan mı ibaret her şey? Sen de asla bana sahip olamamanın verdiği o şehveti mi hissediyorsun yoksa? Çocukluğum, ah kanımın deli aktığı zamanlarım; söylesene nedir benimle alıp ta veremediğin?
Günü gelince yaşanmamış anıların hesap soracağını biliyordum, bilmek neyi değiştirdi söylesene basit bir hokus pokus ve bütün yaşanmamışlıklar yaşandı gibi mi görünecek. Sayende yalnızlığı da sever oldum yalnızlıktan almaya başladım en büyük hazlarımı da ne oldu? Geçmişe bağlı yaşamakla geçmişe bağımlı yaşamak arasındaki ince çizgideyken ben sen hiç mi aldırmıyorsun artık bana? Peki bilir misin yıllar yılı yalnızlığa hüküm giymişliğin ne demek olduğunu? Nereden bileceksin ki yalnızlığının bile seni terk ettiği olmadı hiç. Anlatayım o zaman; an gelir ve kendinden başka biri de yesin diye yemek yapmayalı ne kadar zaman olduğunu bile unuttuğunu fark edersin, yemek yapmaktan da vazgeçersin, yaşadığın evde bir başka insan gelmiyor nasılsa diyerek ortalığı toplamayı da bırakırsın, yüzünü aynalardan ve marketçi amcadan başkası görmüyor nasılsa diyerek aynaya bakmayı da unutursun, kimse ile konuşmadığın için kendi sesin bile yabancılaşmaya başlar, kendinle bu kadar vakit geçirdiğin için kendinden de sıkılmaya başlarsın ve sonu gelmez o girdaba girersin işte…
Ama biri geldi işte usulcacık hissettirmeden kendini giriverdi yalnızlığımın içine. Sıcacık bir kalbi var ve hiç görmesem de gülümsediğini bildiğim gözleri. Uyur uyanık bir haldeyken buldu beni yeni çıkmıştım ölümün kollarından karşı koymadım hiç ve sızdı hayatıma. İsteyerek ya da bilmeden yaptı, bilemem ama iyi ki yaptı. Hiç görmesem de yüzünü, hiç bilmesem de kokusunu, hiç duymasam da sesini, tanımasam da sıcaklığını biliyorum aslında bu anı ve onu beklediğimi. Yıllar önceydi aşka yalan dediğimde ama konuşmamalıymışım boyumdan büyük kelimelerle, unutmamalıymışım tanrının hep sürprizleri olduğunu. Gel gör ki nefes almak kadar kısa geçiyor yaşamak ve en zoru her an ölümü bekleyerek yaşarken değer verdiğin, aşk kadar mukaddesiyeti olan bir duyguyu yaşadığın insana yanaşıp yanaşamamaktan korkmak. Hani ‘ölürüm bir gülüşüne’ derler ya gerçekten de onun bir gülüşünün belki de canını alacağını bilerek ölümden değil onu üzebilecek olmaktan korkmak…
Acılar içinde kıvranmıyorum her şeye rağmen bir iki saat sonra konuşacağız gene ve içimde dayanılmaz heyecan, onu bekliyorum…