Bir Sonbahar Denemesi..

Bir sonbahar denemesi yazıyorum yine yeniden..

Havanın boz bulanık hali , kaplıyor ruhumu melonkoli tavırlar yeniden..

Çocukluktan kalmış alışkanlıklarım her mevsime yazılmıştır..

Bu mevsimde alışkanlığım ise üstsüz kalan ve yapraklarını bir patika yola serpmiş ağaçların arasından yürümektir saatlerce..

Kırgın bulutlar , ağlamaklı rüzgar , ayaklarımın altında çıtırdayan sarı yapraklar ve yalnızlık..

Her duygu bir nesne bulur kendine bu dünyada.. Bahar çocuğuyum derken yemyeşil kırlar gelir aklıma.. Halbuki bu baharda yalnızlığım gelir aklıma..

Yanımda varolanlar isimlerine bir fidan vermek gibi , sevdiğim ve değer verdiğim dostlarım..

Ruhum bunları yaz derken , dizginlediğim gerçekler soyutlar bazen beni..
Ben yazılarda bulurum kendimi..

Ahşap bir mutfak tezgahı üzerinde maydonuzu kıyan büyükannem.. Köy kokusu , sessizlik fısıldayan büyük harman tozları..

Offf!!! Gelir böyle sarar beni bu zamansız istekler..

Çocukken izledigim bir çizgifilm karelerine koyardım kendimi.. Ve birgün bende mutlaka o anı yaşayacağım derdim..

İşte o kuru yapraklı patika yol ve ahşap tezgahında maydanozu kıyan büyükannem.. Bu sahne yaşamak istediğim hep bu mevsimde..

Sonra büyüdük tabi..

Artık o sarı yapraklı patika yolun resmi yapıştırılmış bir kaldırım kıyısında yürüyordum hemde sahiden..
Durup arabaların karınca iştahı gibi geçtiği yolun kıyısındaki yapraklara bakıyordum herbiri ıslak..
Ve birde onları öbür çöp arabasına kavuşturmak için sabırsızlıkla süpüren çöpçü amcalar..
Bir titreme kaplıyordu içimi şimdi..

Yıllar sonra hangi sahnesinde olacaktım bu yanlızlık kokan mevsimin..

Deneme yazmak.. İstedigim son şeylerdendi bu zamanda.. Kasvetli bir hava, kararsız bir ruh..
Böyle bir başlığın altında uzun uzun anlatılacak olan sen..

Hırkalarımızla Kız Kulesi karşısında somurtan iki yüz..

Nasıl adım atılır yeni bir insana ? Yeni dünyayı keşfetmek gibidir yeni bir insan.. Keşfedilmiş ama isimsiz bir kıtasın benim içinse sen..

Yaşananlar kağıt üzerinde oynanacak sözlerle beraber anılmaz anılamaz elbette.. Ama ayrılıüın sarstıgı ismi güzel , yaşaması berbat bir kente sıgdırılmışız bizler..

Benim ruhumu çözemez kimse , görünürde fazla tabuları olan bir kente bedenen hapsedildim çünkü.. Ruhum Anadolu'nun ücra bir köşesinde..

Adına ne verirsen ver.. Sevdiğim insanları saldım bu mevsimde.. Gerekli olanlar hazırlanmış bir valizde..
Hep o uzaklardan geçen gemilerdir benim hayallerimin aracı..

Umutları taşırlar gizlice.. Karşı kıyıda oturanlardan habersizce..

Sevginin kutsallığı vardır.. Her daim anılamaz ismine gurur derler.. Bu inancı yıkıp sevgileri savuranlara sevdalı derler..

Ne sevdalı oldum ne de gururlu.. Bambaşka bir ben oldum..

Yaşadıgım hüzünlü sonlar , belkide ıslah etti beni zamanla...

Çevremdekileri şöle birer baharat kavanozlarına kapatıp izliyorum cam kenarından..

Geçiyor işte ömrümüz..

Patika yollardan , taş yollara.. Ahşap tezgahlardan , mermer tezgahlara.. Hayallerden gerçeklere.. Dostluklardan baharat kavanozlarına.. Sevgiliden ayrılığa.. Beraberliklerden yanlızlığa.. Bu mevsimde yaşıyoruz işte herbirisine ah! çekerek..

Kaybedeceklerim var dönüp arkama baktığımda , o yalnızlığı görmek mi korkutuyor beni acaba..

Bilmiyorum ne abuk bir kelimedir bende.. Aslında çaresizliğin ismidir ya bu neyse..

Zamanın zalimliğine yeniliyoruz belki de..

Kırılan parçaları toplamaktansa yenilerini ekliyoruz üstüne haince..

O patika yola adım attığımda sanırım omuz atacağım bu dünyaya sitemle..

İsmi saklı olanlar hasır sepetimde , bir poşet akide şekeriyle..

Herşeye inat yürümek aslında tek çare..

Düşün ki hayalleri boyunu aşmış 8 yaşında yamalı pijamasıyla , bir arasokağın köşesine sinmiş minik bir kız çoçugu yazıyor bunları sana..

İçimden sökemedigim tek gerçegim çoçukluğum.. Bu mevsimde bulur o kendini bende..
Bil istedim sadece..

El sallıyorum bak uzaktan geçen gemiye,hayallerim göz kırpıyor deniz fenerine..