iyi olan her şey hızla buharlaşıyor
iyi olan her şey hızla buharlaşıyor
Gittikçe doz artıyor, her sabah göz kapakları daha da ağırlaşıyor, soluk alış verişi zorlanıyor, haziran da geldi, güneş her gün daha çok yakıyor, güzel dostlar azalıyor, güzel çiçekler soluyor, tüm güzellikler insanlıkla ve masumiyetle birlikte yok oluyor...
iyi olan her şey hızla buharlaşıyor!
Yoksa ömrümüzün sonuna dek çocuk mu kalmalıydık? Belki o zaman yeni alınan bir elbisenin ya da uzun süre ortalarda görünmeyen bir dostu görmenin sıcaklığıyla tebessüm ederdik uyurken. Anne sıcaklığını hissedebilirdik, diğer herşeyi boşverip tek bir şeye odaklanır ve onunla mutlu olabilirdik, insanlığın en saf duygularıyla severibildik bir şeyi ya da birini.
O zaman belki menfaatsiz, çıkarsız, saf "insan" olurduk, sonsuza kadar bu sıfatı gururla taşıyabilirdik.
Gittikçe doz artıyor, kanıma zehir karışıyor, geceler ağırlaşıyor, şarkılar batırıyor dikenlerini, çocukluğumdan ve saflığımdan uzaklaştıkça dünya daha da gurbetleşiyor. Çocukluğumdan ve saflığımdan uzaklaştıkça ölüme yaklaşıyorum, yaklaşıyoruz. Evler daralıyor, sigaranın tadı kaçıyor, herkes uzaklaşıyor, herkes yabancılaşıyor, soğuk gece kefen gibi sarıyor vücudumu, huzursuzluk dikenleri ruhumu kanatıyor, kuşlar uzaklaşıyor, şarkılar yabancılaşıyor, sonsuz bir kuyunun dibine doğru hızla düştüğümü hissediyorum, çocukluk hayallerim, çocukluk aşklarım, sanrılarım, sevdiklerim, tüm güzellikler benimle beraber sonsuz bir kıyının dibine doğru hızla düşüyor,
iyi olan her şey hızla buharlaşıyor!
Milyonlarca böcek var göğüs kafesimin içinde. Tüm insanlık ölmüş dizlerimin dibinde yatıyor. Çocukluğumu özlüyorum, tüm eski kadınlarımı, bana ait olmayan sokakları, evleri, arabaları, süper kahramanları, gidemediğim coğrafyaları, hayallerimi, sonsuzluğumu özlüyorum. Paramparça kalbimi kemiriyor milyonlarca böcek, soğuk bir bakış fırlatıyorum dünyaya, başıboş sokak köpekleri gibi dolaşıyorum yağmurlarda. Eski yağmurlarını özlüyorum bu kentin, yeşil yaprakların küçük mücevherleri yağmur tanelerini seyretmeyi özlüyorum. Bindiğim uçak hızla dibe çakılıyor, kara kutusu cebimde, oysa 23 nisanlarda okuldan çaldığım balonları özlüyorum. Bir gece uyandığımda yanımda sıcaklık ve güven veren birinin olmasını özlüyorum, tek başıma ciğerlerim yırtılıncaya kadar koşturmayı özlüyorum, oysa milyonlarca böcek var göğüs kafesimin içinde, kemiriyorlar kalbimi, milyonlarca insan kemiriyor beynimi, ben akvaryumdaki balıkları izleyen annemin yüzündeki masumiyeti özlüyorum. Akvaryum devriliyor, balıklar beton yüzeyde çırpınıyorlar, herkesin masumiyeti kayboluyor, benim masumiyetim kayboluyor, ormanlar yakılıyor, hava kirleniyor, ruhlarımız kirleniyor, bedenlerimiz kirleniyor, beyinlerimiz kirleniyor,
İyi olan herşey hızla buharlaşıyor!
iyi olan her şey hızla buharlaşıyor!
Yoksa ömrümüzün sonuna dek çocuk mu kalmalıydık? Belki o zaman yeni alınan bir elbisenin ya da uzun süre ortalarda görünmeyen bir dostu görmenin sıcaklığıyla tebessüm ederdik uyurken. Anne sıcaklığını hissedebilirdik, diğer herşeyi boşverip tek bir şeye odaklanır ve onunla mutlu olabilirdik, insanlığın en saf duygularıyla severibildik bir şeyi ya da birini.
O zaman belki menfaatsiz, çıkarsız, saf "insan" olurduk, sonsuza kadar bu sıfatı gururla taşıyabilirdik.
Gittikçe doz artıyor, kanıma zehir karışıyor, geceler ağırlaşıyor, şarkılar batırıyor dikenlerini, çocukluğumdan ve saflığımdan uzaklaştıkça dünya daha da gurbetleşiyor. Çocukluğumdan ve saflığımdan uzaklaştıkça ölüme yaklaşıyorum, yaklaşıyoruz. Evler daralıyor, sigaranın tadı kaçıyor, herkes uzaklaşıyor, herkes yabancılaşıyor, soğuk gece kefen gibi sarıyor vücudumu, huzursuzluk dikenleri ruhumu kanatıyor, kuşlar uzaklaşıyor, şarkılar yabancılaşıyor, sonsuz bir kuyunun dibine doğru hızla düştüğümü hissediyorum, çocukluk hayallerim, çocukluk aşklarım, sanrılarım, sevdiklerim, tüm güzellikler benimle beraber sonsuz bir kıyının dibine doğru hızla düşüyor,
iyi olan her şey hızla buharlaşıyor!
Milyonlarca böcek var göğüs kafesimin içinde. Tüm insanlık ölmüş dizlerimin dibinde yatıyor. Çocukluğumu özlüyorum, tüm eski kadınlarımı, bana ait olmayan sokakları, evleri, arabaları, süper kahramanları, gidemediğim coğrafyaları, hayallerimi, sonsuzluğumu özlüyorum. Paramparça kalbimi kemiriyor milyonlarca böcek, soğuk bir bakış fırlatıyorum dünyaya, başıboş sokak köpekleri gibi dolaşıyorum yağmurlarda. Eski yağmurlarını özlüyorum bu kentin, yeşil yaprakların küçük mücevherleri yağmur tanelerini seyretmeyi özlüyorum. Bindiğim uçak hızla dibe çakılıyor, kara kutusu cebimde, oysa 23 nisanlarda okuldan çaldığım balonları özlüyorum. Bir gece uyandığımda yanımda sıcaklık ve güven veren birinin olmasını özlüyorum, tek başıma ciğerlerim yırtılıncaya kadar koşturmayı özlüyorum, oysa milyonlarca böcek var göğüs kafesimin içinde, kemiriyorlar kalbimi, milyonlarca insan kemiriyor beynimi, ben akvaryumdaki balıkları izleyen annemin yüzündeki masumiyeti özlüyorum. Akvaryum devriliyor, balıklar beton yüzeyde çırpınıyorlar, herkesin masumiyeti kayboluyor, benim masumiyetim kayboluyor, ormanlar yakılıyor, hava kirleniyor, ruhlarımız kirleniyor, bedenlerimiz kirleniyor, beyinlerimiz kirleniyor,
İyi olan herşey hızla buharlaşıyor!
Yazar
 People ain't no good Üyelik Tarihi: Sep 2004 Mekan: Never neverland |
Sanırım sadece okuyup iç geçirebileceğim. Dışa geçirdiklerim bu kadar güzel durmuyor.
| |
Benzer Başlıklar
Hızla giden bir trendesin ve rayın kenarında büyük miktarda para gördün... naparsın? hızla giden bir trendesiniz. kafanızı camdan dışarı çıkarmış, çevreyi seyrediyorsunuz. ilerde tren...
Kahkaha ağızdan 100 km hızla çıkıyor İşte size gülme ve kahkaha ile ilgili bilmek istediğiniz her şey... Çıkan sonuçlara göre, bir...
Problem Olan Bugun yeni birkaç update ekliyorum foruma gerçi siz fark etmezsiniz ama güvenlik açısından...
Bağlaç olan de Dikkat ettim de forumda bir çok kişi bağlaç olan de'yi bitişik yazmakta ve imla konusunda takıntılı...
Ynt: iyi olan her şey hızla buharlaşıyor