Yağmur ve Sensizlik

Dinmek bilmeyen yağmur.. Pencerem açık yağmur damlalarıyla karışmış toprağı koklayarak yine seni özlüyorum.. Seni arıyorum yanımda , keşke burada olsaydın diyorum , beraber yaşasaydık her şeyi , her darbede sevgimizle kapasaydık yaralarımızı , sevgimiz yaşama nedenimiz olsaydı hep..
Şu anki gibi olmasaydı hayat , insanlardan bu denli nefret ediyor olmasaydım , gözyaşım üç öğünlük yemeğim olmasaydı , sensizliğin acısını kendime zarar vererek azaltıyor olmasaydım..
Keşke.. Keşke “hayat bu , geçecek elbet..“ diyebilsem.. Diyemiyorum işte beceremiyorum.. O anda kalbim sızlamaya başlıyor , nefes almakta zorlanıyorum.. Ve.. ve yine beni toparlaman için seni istiyorum yanımda.. Yok edemiyorum bıraktığın izleri.. İnatlaşıyorum onlarla , olmuyor..
Uzun bir süre atamıycam sanırım içimdeki seni bunu anlatıyor bana bedenim.. Hep beni beraber dolaştığımız yerlere sürüklüyor ayaklarım.. Arıyorum seni oralarda , karşılacağımızı umut ediyorum , gözyaşlarımı siliyorum , gözlerimi ovuşturuyorum.. Ama ne çare , seni bulmayı arzuladığım yerde ben hep solmuş yaprakları , yüzümü okşayan rüzgarı buluyorum.. Bir ses fısıldıyor kulağıma “Yok , o artık yok.. Artık buralarda olmadığı gibi onu kalbinde de sana yer yok ! “
Ruhum yorgun düşüyor o zaman.. Senleyken düşman saydığım zamanı şimdi dostum, ilacım yerine koyuyorum.. Acımı dindirmesini , beni bu kabustan kurtarmasını bekliyorum..
Yağmur damlaları gibi bitsin istiyorum her şey , hani tekrar yağacağının umudunu barındırırız ya içimizde , işte onun gibi her şey biterken de içimde hep birgün karşılaşacağımızın umudu olsun..