Beden

"Ben bu sikik düzenden bıktım, para falan da istemiyorum, gidip kendi evimi kendim inşa edicem eşyalarımı kendim üreticem ve yiyeceğimi kendim bulacağım" diyip gidiyorsunuz. Bir klübe inşa ediyorsunuz ama inşa ettiğiniz yer "sit alanı"ymış. Sizi kovuyorlar ve hapse tıkıyorlar. Aslında öldürseler daha iyi ama cesediniz yine bu aptal gezegende kalıp aynı sorunları yaşamaya gebe bir insana et kemik olacağından bir anlamı yok. Bir çıkış yolu bulacaksak bu bedende bulmamız lazım. Tamam, bir şey yapmadan önce düşünelim o zaman. Düşünüyoruz bakıyoruz ki bütün dünyayı parsellemiş adamlar. Herkesi "yasal vatandaş" olmaya zorlamışlar. "Ben bunu sevmiyorum" demek geçersiz bir şey. Ama bu çok kötü ya. Özgürlük 10 saatlik kır gezisine çıkıp şehre dönene kadar mı? Şehirdekine özgürlük diyemiyorum. Binalar artık çok yüksek, gökyüzü az görünüyor, güneş kendini az gösteriyor. Şehirde ne kadar uğraşırsam uğraşayım bedenimi mutlu edemiyorum. Sabah uyanınca bitkin hissediyorum kendimi. Bu yüzden göz hizamdan daha yüksek olmayan basit bir ev istiyorum. O ev bir çadır olabilir. Her akşam aynı yere ateşimi yakar uyurum. Hiçbir hayvandan korkmuyorum görev başında bir insandan korktuğum kadar. Kan kaybederek ölmeyi hasta yatağımda boktan bir ölüme tercih ederim.

Bugün değil ama. Tüm aşamaları geçtikten sonra bu yaşamı gerçekten istemediğime inanmalıyım. Denemeden bilemezsin kaybetmeyi!