gibiler...

Kaybettim seni dün gece. Kaybettim farkındayım…
Sıradanlıkların içinden kurtulmuştum oysa seninle. Şimdi bakıyorum da sıradanlıklar esir almış bizi. Çarçabuk bitip tükenen heyecanların içinde..." kısa bir zamanda acılarımı dindirmiştim seninle... Oysa dün gece içim acısını dinledim. Sessizce oturduğum yerden kalktım ve yürümeye başladım. Ağlayamadım önce, içimden bir şeyler kopmuştu ama sanki o yer bana duygularımı kaybettirmişti, o sözler. O anda konuşmak bile yaralıyordu beni. Ama sonra birden boşandı gözümden yaşlar engel olamadım, gözlerim ağlamaktan yorulup acıyana dek ağladım... Uzaklara, boşluğa baktım yalnızlığıma ağladım.

Elbette hiçbir şey, ben ol deyince olmaz. Bunu biliyorum ama zaman da geçiyor hızla. Tükenmez sandığım bütün sözler bitiyor ve ben de yavaş yavaş tükeniyorum... Onca yıldan sonra; hayata dair ne kaldı ki elimde? Kocaman bir hiç olmasa da elimdekiler yaptıklarıma eş değer değil! Öyleyse neden bunca çaba, neye bunca isyan… Şimdi kalbime bir kurşun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum ya da yüreğime su serpecek elin sahibini... Toprağa ateşi düşürecek, denizi yakamozlarla süsleyecek sesin sahibini… Artık basit şeyler bekliyorum yaşamdan. Örneğin, kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken... Kimselerin gitmediği sokaklarım olmalı... İçimi kanatan özlemlerle yaşlanıp, sonra da sessizce gitmeliyim bu dünyadan.

Yalancı gülümseyişlerle beni ciddiyete çağıran insanları da önemsemiyorum. Elimden kayıp gidenlerden korkmadığımı bilmiyor ki hiç biri… bilseler de anlayamazlar ki...

Sevilmemekten eskimiş kalbim bir yalanla tadilata girsin istiyordum. Razıydım, yeter ki biri kandırsaydı onu. İyi bir şey söylesin birileri, desin ki mesela "Aslında seviyor seni. Ama gösteremiyor sevgisini. Belli edemiyor işte. Öğrenmemiş nasıl sevilir bir insan? Hepsi böyle biliyorsun. Ama ben anladım, çok seviyor seni. Sen görmedin dün, arkan dönüktü ama öyle güzel baktı ki sana... Suskunluğu içine kapanıklığından, sevgisizliğinden değil inan bana." Böyle desin istiyordum birileri. "Dertli gönlümüze bir yalan daha söyleyiniz, ömrümüz mutlulukla nihayet bulsun" diye beklemekteyim

Susuyorum artık... Sustukça susuyorum... Sustukça, üzerime gelen insanlardan kurtarmak için ruhumu, suskunluğuma sarılıyorum. Ama yine de saplanıyor yüreğime bazı kelimeler. Bazıları da acıtıyor üstelik… Şimdi sessiz geceler benim için sığınılan bir liman sanki... Kendimi bulup bulup kaybettiğim karanlıkta, şöyle bir uğradığım kelime hazinem de bir anlam ifade etmiyor. Düşünüyorum da bu güne kadar hep, gibi yazmışım, gibi okumuşum, gibi söylemişim ve en önemlisi; gibi sevmişim...

Kayan yıldızda diledim ki "acılar zamanla azalır" buda azalacak kendi ruhumun sessizliğinde… tek bir şey var bildiğim.... "böyle olmamalıydı"