Kompozit Korku

Varoluş amacın nedir? Benimki ne peki? Bazen düşünüyorum da acaba kendimi mi kandırıyorum her zaman.. Amaçsızca yaşamak mı yaptığım yoksa birşeyleri değiştirebilecek tavırlar mı sergiliyorum.. Değiştirmek dedim de, acaba kendi değişimime karşı bir savunma mekanizması mı ürettim..

Hayır hayır.. Bütün bunlar sadece bir defterle ilgili, biliyorum.. O defteri ilk defa iki mahalle aşağıda görmüştüm.. Çok hoşuma gitmişti aramızda kalsın.. Ama bir kırtasiye dükkanının içindeydi, ben ise vitrinden baktım ona sadece cebimdeki hasretimle..

Zaman geçti, unuttum o garip defteri. Kırtasiyelere uğramazdım pek zaten.. Ne kadar süre geçti bilmiyorum, tesadüfen tekrar gördüm aynı defteri.. Aslında aynısı olduğunu bilmiyordum.. Yine sanmıştım ki, aynı kağıttan, aynı mürekkepten çizgilerle basılmış defterlerden biri sadece.. Sonradan anladım o deftermiş.. Bu sefer vitrinde değildi ama. İki elime alıp incelemeye başlamıştım bile.. Sayfalarını çevirdikçe ne
kadar şanslı olduğumu düşündüm, o kadar renkli sayfa arasındaki anlamlı yazılar.. Belli ki, bu yazılar öyle alelade yazılmamıştı.. Yaşanan şeyler onları bu kadar güzel hale getirmişti.. Kendimi okudum sayfalarında, yalnız olmadığımı anladım..

Sonra kalemimi çıkardım cebimden. Belki ben de bir iki cümle karalardım, ben de anlatirdim kendimi o kadar renkli sayfalarım olmasa da.. Tam yazacakken, en sevdiğim satırlarda başka yazılar gördüm.. Üstüne yazamadım, kenarına yazsam silinip giderdi.. Bir de defteri mahvetme tehlikesi vardi.. Defter yaz dedi bana, hayır dedim, "kalemimin ucu kırık".. O an mı kırmıştım? Sanırım evet.. Oysa tam da yazı yazabilecek kadar açmıştım son kalemimin ucunu.. Sivri ama hiçbir defteri rahatsız etmeyecek kadar yumuşak.. Uzun zamandır beklemesine rağmen ucu hala sivriydi.. Yazmak için deliriyordu.. Ucu sivriydi, çünkü uzun süredir derinlerden hiç çıkmamıştı o kalem..

Ama dedim ya, kırıldı ucu, kırdım.. Belki zamanla tekrar uzar diye umut ettim.. Belki bir kalemtraş birgün gelir de kalemimin ucunu açar ve "hadi bakalım, yazma sıran geldi" der diye.. O kalmtraşı hiçbir kırtasiyede bulamam biliyorum.. Kırtasiyelere küs kalmak alışkanlık oldu.. Belki de o an gelince bir kalemtraşa bile ihtiyacım olmayacak, kim bilir? Belki kalemlerin bile anlatamayacağı kadar büyük olucam bir
gün..

Bunlar olurken, beynimi içinde birileri konuştu mütemadiyen.. "Bana bırak" diyordu.. "Herşeyi ben halledicem.. Ama sana iyi bir son vaadedemem.. Ben göstericem sana herşeyi.. İyi veya kötü bir sonuca ulaşacak beklentilerin, merak etme.." Ne kadar zor şeyler istemisti benden bu ses.. Kızmıştım ona, hatta duymamazlıktan gelmek bile istedim bazen.. Ama sesi çok kuvvetliydi, onu dinlemeye mecbur kaldım daha öncekilerin aksine.. İşte aslında o an kirdim kalemimin ucunu.. Sonra tahmin ettiğim halde, o sese ismini sordum; "Sen kim oluyorsun da benden bu kadar zor şeyler istiyorsun? Ve neden sana kızdığım halde muhtaç olduğumu düşünüyorum?"

"Benim ismimi çok iyi biliyorsun" dedi.. "Saatine her baktığında bana dokunuyorsun gözlerinle...."

2 Haziran 2005 - Cumartesi
02:06