Sessiz ve suskun bu şehirde…

Evet bugünlerde böyleyim, bilmem sarhoşum bazen, bazense bilmiyorum işte öyle bir insanım. Tanınmaz birisiyim galiba bazen ben bile kendimi tanıyamıyorum. Nedenini soruyorum kendime, bulamıyorum cevabını. Ardı sıra sinirlenmeler, kızmalar insanlara, öfkelenmek böyle yaşantıya. Bazense kendimi iyi hissetmek istiyorum, neden mi beni üzenlere inat. Neden olmuyor bazı şeyler, isteklerimiz, bizi mutlu eden şeyler, olmuyor işte olmuyor. Sensiz de olmuyor, öylesine alışmıştım ki sana, öylesine… Anlatmakla bitmeyecek, biliyorum sevmeyeceksin… Olsun ayırdığın zamanlar için saol yinede. Oysa ne kadar küçükmüşüm hayata, ne kadar küçükmüşüm insanlara, artık anlıyorum. Sözler her zaman kalıyor aklımın kirlemiş bir kenarında, unutulmuyor bazı şeyler, silindiğini sanıyorsun ama silinmiyor işte. Kirlenmişiz bizler, gurur yapmışız birçok şeyi, utanmışız kendimizden, aldanmışız, kendimizi kandırmışız, bir yağmur damlası kadar değerimiz yokmuş oysaki. Bir gün kalbimizin kapısını çalacağını beklemişiz hep, sonunda çalmışta ne olmuş, konuklar yanlışmış, aldanmışız tek kelimeyle. Aldanmışız, aldatmışız kendimizi… Olmayacak şeylere hayaller kurmak, hayallerde yarım kalmak, yarım yaşamak daha sonraları. Benim böyle olmamın nedeni hiç kimse aslında, tek suçlu benim, ne sen ne de başkası. Ben kendimi kandırdım sadece, sadece belki olabilir dedim, aslında çok ta emindim, dedim ya yarım kaldım. Siyahlar gece olunca şiirler yazardım sana, hiç okunmamış… Sessiz ve suskun bu şehirde…