pencere

burada iş yerinde bir pencere açık oda mutfağın penceresi.
ve denize uzak burası. ama nasıl oluyorsa bazen oradan gelen temiz havadan, ki çevrede ağaç falanda yok, öyle binalardan oluşan bir üretim bölgesi. sokaklardan ya son model jipler geçer; ya bisikletli, üzerindeki işçi tulumları illaki yağlı ya da kirli erkekler.
bazen de sabah genellikle, türk filmlerinden fılamış gibi, bir yoksulluğun hikayesini anlatan filmlerdeki kadınlar. fakir semtlerin ömrü çalışarak geçen kadınları. başı bağlı, suratı asık. etrafın erkek kaynaması sebebiyle önüne bakarak yürüyen kadınlar. pencereden bakınca görülmüyor bu manzara, pencere yüksek, bina yüksek. karşı bina görünüyor bir de gökyüzü. hapishane koğuşu gibi. Bir yer görünmüyor o hep açık olan pencereden, ama olaki dışarıya çık, bunlar oluyor sokakta.
işte o pencere; bütün bunları göstermiyor. iyi yapıyor, iyi ki yüksek pencere. içerinin iyi olması neyi değiştirir, burada da kötü zamanlar oluyor. ya da başka kötü anları taşıyıp buraya getirmiş oluyoruz. başka bir şey görmek istiyorsun. akvaryuma bakmak gibi. ait olmadığın bir dünya ama. o anda yaşadığından tamamen başka bir dünya. Daha önce yaşadığın güzel zamanlara ait bir şeyler. Yada yaşayacağın. iş bitince gideceğin güzel yerler, göreceğin güzel insanlar, yapılacak bir sürü güzel şey. Bakıp da onları düşüneceğin bir manzara istiyorsun ama yok.

İşte bazen kurtarıcı olan (sürekli olmaz bu) rüzgar varsa ve o rüzgar temiz hava getiryorsa, deniz kenarındaki bir sabah gibi kokuyor. Görmeye gerek yok, koku hafızası olan herkes bilir, gözlerin açık dahi olsa her zaman baktığın yere de baksan onu duymak süper. o pencere güzel bir manzarayı gösteriyor o zaman. Gösterseydi öyle hissederdim, koku getirdi, yine öyle hissettim.
Teşekkürler pencere.