morarmış ruhlar...şarap tadında...

Küçük bir delikten sızan hışırtıyla uyandım..
Burnum alışmıştı rutubet kokusuna…

Benliğimin en derin köşelerine kök salmış bir sardunyaydın sen…
Neden sevilmiyordu arık;
Sardunyalar, yaseminler, hanımelleri??
Alışılmışlıktan öte bir şeydi sana hissettiklerim…

Kollarında kelepçe; ayağında prangalarla;
Faşizmin hücresine hapsedilmişti düşüncelerim…

Uyuyakalmaktan korkuyordum;
Bir sonraki durakta inecek yolcunun uykudaki kaygılarıydı sol yanımdakiler….

Kaçıncı senfoniydi çalan?
Kaçıncı ‘sel’ dim bu odayı dolduran?
Küflü hava; yaşanmamışılık mı kokuyordu?
Ya da yaşamayı istememenin maske takmış hali miydi yalnızlık?
İki direk arasına gerilmiş çamaşır ipi kadar yoksul….

Islanmış hissediyordum; saatlerce sağanak yağmurda kalmışçasına…
Arınma çabasıydı; yalanları unutmak…acınası…
--burnumun uzundan damlamaya çalışan su damlası….

Odamı doldurmaya çalışan soğuk ampülün loş ışığına bırakıyorum ruhumu….
Aynalarla oyalanmaktan vazgeçtim!

Bıraktım sandığım yerden başlamaktı; bir önceki birikimler yanı başımda…
Yeniden derleyip toparlayarak kırıklarımı….