En KAra

Kayıp giden bir hayalet görüyorum. Sigaramın dumanını savurup yok olan. Ama o orada. Hissetmemek için elimden geleni yaparken boyutsuz bedenini etrafımda dolaşırken bana tedirgin etmeyen bir korku salıyor.

Yan odadan gelen hüzünle şarkı söyleyen bir lunatic'e ait sanki. Sözleri bana hiç yabancı gelmedi. Bana verilen bir sözdü bu. Sanki unutmaya zorlarmış gibi aynı güzellikte söylemiyordu o replikleri. Daha gergin... Huzursuz bir ruh dolanıyor etrafımda. Kapıları yıllanamadıkları için şiddetle çarpıyor. Bütün anılar o kapıların sesinde gizliymiş halbuki. Her çarpış daha fazla dibe gömüyor beni. Bundan kurtulmak için sadece gözlerimi açmam yeterli. Ama yapamıyorum. Sanki o girdaba girmek içimdeki tüm yükü alacakmış gibi hissettiriyordu. Bunu denemeliydim, evet!

Ve adımları en karanlık köşelere atmaya başladım. Her adımda o dar, havasız koridor daha fazla içime iniyordu. Artık damarlarımdaki kanı hissedemiyordum. Etraf çok soğuk... Ciğerlerim bir fareninki kadar ufaldı bir anda. Nefeslerim sıklaştı, sıklaştı ve sıklaştı... Aniden kesilen perdeye yansımış ışıklı gösteri oldu.