Özgürlük...

Sıcak bir hava var.
Bunaldım.
Canım sıkıldı.
Tatile de gittim bu yaz hem de iki defa.
Lanet olsun bir yıl boyunca bir daha denize giremicem...
Ailemle yaşamaktan sıkıldım,sıkıldık.
Suratlarımıza bile bakmıyoruz bazen birbirimizin evin içindeyken...
Boğuluyorum yine de...
Bir an bile kötü birşey yapsam,cezasını alacakmışım gibiyim evde...
Almıyorum alıştım aslında...
Ama yine de...Korku işte nolcak.

Seneye şu lanet olası sınava gircem.
Boktan ülkemizde iyi bir yerlere gelip de para kazanıp hayatta tek başıma ayakta durabilmek için bunu başarmam gerekli olduğunu söyleyen insanlarla dolu etrafım.
İçimden bikaç ses birden gelio bu konuyla ilgili.
Bir tanesi boşver maddiyatı derken,bir tanesi ilerde başkalarına muhtaç olmamak ve aileme bişileri başarabileceğimi,onların lanet olası parasına ihtiyacım olmadığını göstermek için çalış diyor.
Hiçbirşey yapmamak istiyorum aslında ama elimde değil...

Kız arkadaşım...
Tam bir cadı...
Lanet olası kız başıma bazen çok büyük dertler açıyor...
Ama onu çok seviyorum...
Ve vazgeçememeye başladım...
Bağlandım galiba...
Ah bu bağlılık!!
Nefret ediyorum bu çaresizlikten...

Yaşam...
Defalarca vazgeçmeye çalıştım bu oyundan...
Ama beceremedim...
Ölemedim...
Ve artık hiç içimden ölesim gelmiyor...
Hayata da bağlıyım galiba...
Lanet olsun!!...

Birden rüzgar esti...
Sıcak hava yerini önce ılık sonra cidden soğuk rüzgarlı bir havaya bıraktı...
Rüzgar etrafımdaki herşeyi ailemi,geleceğimi,kız arkadaşımı,dostlarımı hatta hayatımı sürükledi bir yerlere...
Tam beni de alacaktı...
Geldi önümde...
Dedi ki...
"Diz çök!!"
İşte o an o nefret ettiğim sıcak hava ve bunaltı duygusuyla esen ılık bir rüzgar kulağıma fısıldadı:

"Özgürlük; kelepçenin soğuk nefesi bileklerimeze üflendiği zaman değer kazanır…"