Yazlık yazı

Görülen rüyalar, atılamayan çığlıklar, alınan nefesler... Her gün yeni bir güneş doğuyor ama yanında neden hep geçmişin o karanlık ışıltılarını getiriyor? Gözümü alamazken şafağın pembeliğinden gün acımasızca doğuyor, yeni doğan bir bebeğin çığlığı ile. Oturuyorum küçük balkonda. Sıkıştırılıyorum beklentiler ve yapılacaklar listesiyle. Bir bekleyiş var benim d eiçimde. Ama neyi bekliyorum, bilmiyorum. "Ah" diyorum kendime... Her Nemeçsek Nemeçsek olamaz ki... Her Nemeçsek'in bir Boka'sı yok ki... Şişkin göbeğimde karıncalar geziyor. Ama ben müzisyen değilim ki... Etrafımda, ayaklarımda sivrisinekler dolaşıyor,neyse ki ben ormanların kralı da değilim;ben kral değilim. Soğuk karpuz ağzımda yavaşça erirken, çenemden suları akıyor. Şimdi ferahlık veriyor ama çok geçmeden kuruyacak ve yapış yapış olacak heryerim. İçimde bir memnuniyetsizlik... Toprak yolda terliklerin çıkarttığı ses;bir saat tıkırdıyor, sanki benim üzerimde yürünüyor. Önümde gazete, gazeteyi kaldırıp sallayınca kanlar boşalıyor. Masum ölülerin yüzlerini görüyorum. Arka balkondan duyulan kuru bir nutuk, gövdeme çörekleniyor. Birazdan yemek yiyecek olmam boğazımı kurutuyor. Yola bakıyorum, kimse geçmiyor... Uzakta bir kamyon gürültüsü... Denizi hatırlıyorum. Sabah neredeyse içinde uyuyordum. Su o kadar derin ve sığdı ki... Gece sahile iniyorum. Soğuk kum bana daha içten geliypr;sanki bir mezarmış gibi, kulaklarımda hafif bir müzik ve dalgalar... Rüzgar saçlarımı uçuşturuyor. Etrafta kimse yok. Bir filmin yıldızıyım şimdi. Başrolü benim,benden başka kimse yok. Öyle bir film çekiliyor ki şu an; izleyicisi, yönetmeni ve senaristi de benim. İzleyiciler o kadar çok ki... Uzun süre bakındığım Ay'ı arıyorum. Süzeceğim onu uzun uzun, bir filmdeyim çünkü. 'Çünkü' kelimesi anlamsızlaşıyor... Yankılar... Ah Narkissos nerelerdesin? Nympheler ve kahramanlar, küçük tanrılar ve efsaneler rüzgara karışıyor. Ruhları sanki duyulmayan bir şarkı söylüyor, büyüleyip beni de çekmek istiyorlar dünyalarına... Keşke gidebilsem... Ama ben büyülenemiyorum; içimde bir boşluk bunu engelliyor. Bir şeyin eksikliğini duyuyorum, tüm benliğimle. O şey eksik olduğu için hiçbir şey yapmak istemiyorum,başka hiçbir şey hakkında düşünemiyorum, hayaller çorbanın üstünde soğuyup katılaşan o yağlı tabakaya dönüşüyorlar.Ben de kendimi öyle hissediyorum. Eksik olanı sorguluyorum lakin bulamıyorum yanıtı; neyin eksik olduğunu.O boşluğu doldurabilecek şey Dünya'da yok sanki. Olsa,dünya olmazdı sanki... Deniz... ne kadar siyah ve soğuk. Tamamen kaplayabilir beni. Şu an istediğim gibi. Gece denize girmeyi o kadar istiyorum ki... Kızgın suratlar geliyor aklıma,iç çekmeler ve mide bulantısı.
Hiçbir şeyden emin olamıyorum. Gökyüzü üstüne sim serpilmil bir akvaryumu andırıyor. Kendimi küçük hissettim bir an; çok küçük ve bir o kadar da tanımsız. Kocaman, yüzülecek bir evren varken, dünyanın bir köşesine tıkılmak niye? Yaşayacak 4 mevsim varken; neden bunaltıcı yaz ya da kara kış? Neden illa o yavru kedi,peki neden öldürür insan? Saçmalamak da yıldız olmak gibi bir nevi, suskun kalmaktansa. Soğuk ama güzel. Hem anlamsızsın-orda olduğun,durduğun için- hem d eanlamlı-herkese göre başka. Oysa gökyüzünde parlak bir nokta! Ne yöne gittiğimi bilmeden sürüklendim işte, ah Kharon, sonum Hades olmayacak mı, Erinsylerle orda karşılaşmam gerekmez miydi? Neden peşimdeler peki?
Rüzgar esmiyor artık, yazın hiçbir zaman esmedi zaten, tamamen duran aklım ve o büyük boşlukta yankılanan hüzünlü bir şarkı...
Sirenler beni çağırıyor...

**Depresif bir yazı yazmak istemedim lakin sanki o yöne kaydım,ida dağlarının kıyısında çok fazla etkilenmiş olmamı mitolojiden hoş göreceğinizi umarımçNe de olsa ölüler rahat durmaz, efsaneler ise ölmez.