Yaşama Savaş

Kahrolası bir hikayemdi geçmiş. Yırtılan anı defterindeki kayıp sayfalarımdı dost sandıklarım... Hiçbirşey olmamış gibi, sadece laf olsun diye selam verdikleri, her sabah karşılaşıp görmezden geldikleri, samimiyetlerini çıkarlarıyla bütünleştirip alacak birşeyleri kalmadığında cami avlusuna bırakılan küçük, yapayanlız ve çaresiz bebekler gibi bir sabah ansızın terk ettikleri bir zamanlar çok sevdiklerini defalarca dile getirdikleri ben... aynı film şeridinde yeni, fedakar ve herşeyi olan diğer insanlar ve geride kalan kaybedicek çok şeyi olduğunu bilmeyen, kokuşmuş hayatların içine dahil olmaya hazır bekleyen diğerleri. Hayat bir zincir, her halkası diğerine bağlı kocaman bir demir parçası.. insanın kalbine saplanan ve etrafını saran büyük bir kapan. Gittikçe daralan gittikçe sıkılaşan bir girdap. Çok derin bir kuyunun en üstüne çıkmaya çalışan ve yorulan diğer insanları basamak yapan çakallar, sizde bir gün ezilmeye mahkum olacaksınız ve o gün ben omuzlarımda taşıdığım bunca insanı silkeleyip atacam üzerimden. Üzerimdeki bu toz kitlesi sizin kirli ayakkabılarınızın bir o kadar kirli bedenlerinizden kopan en temiz parçalarınız. Ben bu kirli dünyada kaybettiğim tek bir şeyi tekrar kazanmak için yaşıyorum, bunun değerini bilmeyen bir çok insanla beraber...