nefret...

Hayatta olmadan kendine bakmadan yolunu bulmadan yaşayabilir misin? İnsanlara aldanmadan onları tanımadan kimin ne bok olduğunu anlamadan gözünü açabilir misin? Sevdiklerinin aslında hiç olduğunu senin hiç dediklerininse tam olduğunu bilebilir misin? Yaşadıklarından dolayı utandın mı sen? Bitmiş bir ilişki için ağladın mı hiç?

İçindeki sevgiden dolayı ayakta kaldığın ama ayaktayken bile sarsıldığın odlumu? Kurumuş yapraklar gibi yere düşerken düşündün mü? Acaba yarın bana ne getirecek ve ben hangi şerefsize aldanacağım dediğin oldu mu? Yalandan kim ölmüş değil mi? Sana seni seviyorum derken gözlerinde ki umudun aslında sana değil de başkasına umut verdiğini nerden bilirdim… verdiğin acıları unuttun mu yoksa vereceğin acılar için kendine bir zırh mı çektin? Derken yeniden mi barıştın yoksa kalbin yeniden mi çarptı bilinçsizce?

İçindeki sevgi dönüşürse nefrete içindeki o nu öldürürsen birgün anlarsın sen de beni… seni senden iyi tanırken ben eskiler gibi olmak istemediğim için bitti bizim sevgimiz. Hala varsan eğer aklımda intikam almak olsun içimdeki his…

Unutma içimdeki seni asla öldüremeyeceksin...